Ik zoek de lichtjes in jouw ogen
dat licht weerkaatst op mijn gezicht
beroeren mij vol mededogen
ik zie in jou een zuiver Licht.
Ik zoek de lichtjes in jouw ogen
dat licht weerkaatst op mijn gezicht
beroeren mij vol mededogen
ik zie in jou een zuiver Licht.
Zij is jong en onverdroten
neuriet zacht haar levenslied
positief en vastbesloten
aanvaardt zij wat de toekomst biedt.
Vleugels dicht, ineengeslagen,
parend op een bloemenbed
in een wereld vol gebreken
wordt de tijd niet stilgezet.
Wereldtijden in beroering
oorlog, ziekte, dood en strijd
vlinders, toonbeeld van nieuw leven
houden stand tot ‘t eind der tijd.
To be or not to be,
was Shakespeare’s scherpe vraag,
te zijn of niet te zijn,
is actueel vandaag!
De aarde staat in brand
draait kreunend door en zucht
zorg dat je liefde plant
‘To be’ geeft leven lucht.

Ik trek me terug en wacht
totdat het tij zal keren
het licht wordt na de nacht
de dauw mij zal kalmeren
Ik trek me terug en rust
aan de oever van de hoop
het water dat mij kust
stroomt met haar eigen loop
Ik trek me terug en kijk
naar luchten, bergenhoog,
waar komt mijn hulp vandaan?
Ik zie de regenboog.
Een baby dorstend naar het leven
smacht naar de melk, zo wit en rein
een kind, zo kostbaar, fijn geweven
zal ‘t Licht van hoop en liefde zijn.

Een stokbrood en een hele prei
en ook wat schilletjes er bij,
ik scharrel overal wat rond,
mijn lijf en leden zijn gezond,
mijn boer gunt mij een prachtig leven
wil jij mij ook de ‘ruimte’ geven?

Een grote vis bij Nineve
slokte een mens op uit de zee
‘t was Jona die zonder tomtom
vlak voor de kust ontsnappen kon.

Wees niet bang voor wolf of covid
ken geen angst voor dat of dit
met je mooie rode kapje
vind ik jou een “wereldkid”.

Hou je ook van mooie bloemen
en natuur dicht om je heen
Breng je bloemetjes bij oma
Zij is daarmee vast tevree.
Een man een man.
een woord, een woord….
hoe kwetsbaar is dit leven
en alles is nog niet gezegd…..
zijn dood ligt stil verweven
in wat er hier gebroken is,
een onvoltooid verleden,
een toekomst die niet hechten kan
aan waarheid in het heden,
zijn moed en kracht, visie oprecht,
louter gerechtigheid,
hij is een man van woord en daad
in deze wereldtijd.
In memory Peter R. de Vries
15 juli 2021.
Ik ben een kleurig vogeltje
en zing mijn eigen lied,
ik heb een eigen mening,
monddood dat ben ik niet.
Keer jij mij soms de rug toe
omdat ik anders lijk,
en ik jou met mijn mening
niet naar de ogen kijk…
Dan word ik stil, verdrietig
en zing ik heel naïef,
dat ik bij jou wil horen
want mens…. ‘ik heb jou lief’.
Een sterke vrouw leeft in het licht
haar schoonheid kent geen taal
haar woorden worden als gedicht
gewogen op een schaal.
De schittering op haar profiel
heeft zich aan hoop gehecht
haar wijsheid stijgt vanuit haar ziel
zij veinst niet, is oprecht.
Haar liefde toont zij om zich heen
met een gebaar of lach
telt zegeningen één voor één
is blij met elke dag.
Zij plukt de vruchten van haar werk
wie goed doet goed ontmoet
geloof en trouw maken haar sterk
dìe schoonheid geeft haar gloed!
De wind verspreidt de zaden
van bloemen op het veld
ontkiemend tot nieuw leven
zijn ze door Hem geteld.
Zijn geest waait door de wereld
raakt aan wie Hem verstaan
ontkiemend in ons leven
wakkert Zijn vuur ons aan.
Op vleugels daalt de liefde neer
raakt ziel en harten aan
vuur, oud en jong en van weleer
dat nooit meer uit zal gaan.
Vlam in glas en vlam uit vuur
tongenvormende taal ontloken,
zo vernieuwend en zo puur,
heeft het woord een taal gesproken.
Geest ontsteek in ons het vuur!
Zijn adem laat de bomen leven
Zijn geest wakkert de mensheid aan
Aarde en hemel ons gegeven
Spirit die waait waarheen hij kan gaan.
De pinksterbloemen staan in bloei,
een weelde voor het oog,
zij heffen al hun takjes op
en wijzen naar omhoog;
daar komt een Heilig vuur omlaag,
Geest die mij raken mag
en dankbaar open ik mijn ziel
op deze pinksterdag.
Leidt de beek je langs de oever,
woedt de storm langs broze tijd,
vind dan rust bij levend water,
bij de bron van eeuwigheid.
Ik denk dus ik ben