Ik bewaar je in gedachten
Ik bewaar je stem in mij
Ik bewaar je mooie woorden
en het liefs dat jij me zei.
Ik onthoud de mooie dagen
Ik onthoud ook ons verdriet
Ik onthoud alle momenten
en bezing je in een lied
Ik vertrouw je te ontmoeten
Ik vertrouw het uur en tijd
Ik vertrouw ook aan te komen
in het huis van eeuwigheid.
Een virus waart op aarde rond
en maakt de mensheid broos
de toekomst heeft geen vaste grond
en is niet ‘eindeloos’….
toch schijnt er Licht door kieren heen,
want Jezus werd geboren,
‘het Licht van hoop’ voor iedereen,
blijft op de aarde gloren….
Pluk de dag, maak je geen zorgen,
alle dagen gaan voorbij.
Draag je licht, denk niet aan morgen,
wees vandaag iemand nabij.
Vergane glorie
draagt een ontluikend geheim
nieuw leven ontkiemt.
Omhul mij met je gouden stralen
Verlicht mijn ziel en schijn in mij
Spreek liefde uit in alle talen
Schijn door mij heen en blijf nabij.
Ze laat zich niet gelden
door een grote mond,
is geen haantje de voorste,
maar durft haar hoofd
boven het maisveld uit te steken.
Haar ingetogenheid
is een sieraad
voor hen die het zien,
haar sjaal is het baken
waarop zij bouwt.
Respect is het antwoord
voor ieder mens.
De vliegenzwam pronkt
heft zijn hoed op in het gras
de tijd haalt hem in….
kortstondig bekent hij kleur
en laat zijn sporen achter
De vliegenzwam als metafoor van de mens.
Dichtvorm TANKA
Was ik maar lichtvoetig -vrij-,
een wezen dat kon vliegen,
op de vleugels van het tij
zou de wind mij wiegen.
Was ik maar een wilgentak
aan de oever van de sloot,
buigzaam rakend ‘t watervlak,
schaduw in het avondrood.
Was ik maar dicht bij de oorsprong,
Schepper van de eeuwigheid
die mijn ziel -zo oud èn jong-
met Zijn licht, sereen beschijnt.
ik prijs de dag die ‘k dankbaar pluk
ik dwaal door velden van geluk
ik zie de bloemen in het gras
ik dank de dag voor elk gewas
natuur en schoonheid zijn dichtbij
ik zie de bloemen in het gras
dat raakt mijn ziel, vertedert mij
ik prijs de dag die ‘k dankbaar pluk.
De vogels broeden in hun nest,
de vossen hebben holen,
de leeuw zal slapen bij het lam,
nu ligt dit nog verscholen.
De spiegel die in raadsels spreekt,
zal eens de volheid tonen,
dat mens en dier in ‘t paradijs,
in vrede samen wonen.
In deze tomeloze tijd
trek ik me terug en wacht……
tot eb in mij verwordt tot vloed
en dagen lengen tot de nacht.
Ik hoor het ruisen van de zee,
een stem op mijn gemoed….
de golven overrulen mij,
waarin ‘k mijzelf ontmoet.
Dit tij dat keert mijn leven om
als bode in de tijd…..
in schepping, heelheid van natuur,
ligt mijn verantwoordelijkheid.
(n.a.v. Coronavirus)
Niemand kan zijn zoals jij bent,
uniek ben je geschapen,
zoals de lucht het zonlicht kent
en ‘t water nooit zal slapen.
De wolken drijven altijd voort
als wijzers in de tijd,
in ‘t ritme van een hemels woord
en dat is DANKBAARHEID.
In ‘t licht van Katwijk aan de zee,
tref je de weidsheid aan.
De eb en vloed is als een wee
van komen en weer gaan.
Het donker dat weerkaatst het licht
op Katwijk’s boulevard,
de dag gaat open èn weer dicht,
de eeuwigheid staat klaar.
adem van hoop, zo hemels puur
haar vleugels ruisen zacht
op de thermiek van tijd en uur
wordt zij vol hoop verwacht.
Wakker mij aan in dit getij,
ontbrand in mij een vuur,
doof lauwheid en laai op in mij,
maak mij uw creatuur.
Laat vuur in je ontvlammen
als teken in de tijd
dat angst je niet kan vangen
door ‘t licht dat je verspreidt.
Zijn adem geeft het leven
Zijn Spirit is nabij
ontvang wat wordt gegeven
word nieuw, de geest maakt vrij.
De wind streelt door mijn haren
een vogel zingt zijn lied
wie kan natuur verklaren?
de luchten spreken niet!
Stem uit het al geboren
oorsprong van het begin
wie luistert kan het horen
leven en doel en zin….
De zin uit het verleden
geeft toekomstperspectief
een roep om ware vrede
“ik heb de vrijheid lief!”
(75 jaar bevrijding)
ontwakend in het ochtendlicht
is het alweer 4 mei,
herdenk ik in een heldendicht
hun dood, die maakte vrij.
slapend mag ik toch wakker zijn
doordrenkt van het besef,
dat hier de vrijheid door hùn pijn
bij ‘t kruis wordt neergelegd.
Zijn lichaam broos, dit uur zo zwart,
een speer doorstak zijn zij,
de pijn en dorst sneed door zijn hart,
“Mijn God, waarom verlaat u mij”.
“Pas na het donker komt het licht,
eerst moet het doodskleed aan
en ‘s morgens in het ochtendlicht,
zal Hij de dood verslaan”.