|
de waarheid
|
||
|
de waarheid |
ook ik dood… de waarheid hij leeft!
|
pijnlijk |
“Ik ben de weg, de waarheid en het leven” (Joh.14:6)
De Heer is gestorven
Voor mij aan het kruis
Onschuldig geleden
Met voeten getreden
Zijn sterven bracht leven.
Zijn huis wordt mijn thuis.
De Heer is verrezen
Stond op uit de dood
Zijn leven gegeven
Mijn zonden vergeven
Zijn bloed was Zijn offer
Zijn lichaam mijn brood.
De dood overwonnen
Hij is opgestaan
Wie dit durft geloven
Komt alles te boven
Ontvangt een nieuw leven
Een eeuwig bestaan.
De Heer is mijn herder
Die veel om mij geeft
Komt laten we juichen
En van hem getuigen
Gods Zoon, onze Redder
Hosanna Hij leeft!
Te zingen op de wijs van “de Heer is mijn Herder” Nieuwe liedboek lied 23b of gezang 14 Liedboek v.d. kerken 1973
De weg naar binnen
veertig dagen bezinnen
goede reis; “Vast wel!”
Geschreven n.a.v. De laatste vier kruiswoorden van Jezus:
ontluikende lente
ontspringt en vervult
de pijnlijke waarheid
in striemen gehuld
ontspringende lente
ontkiemt en verwart
de takken gevlochten
de doornen zijn hard
vernieuwende lente
jong hout van de bast
de spijkers geslagen
de dood die niet past
verrassende lente
vernieuwend en oud
Zijn leven gegeven
zodat jij het behoudt.
Het kind onder én boven
je hart dragen
hem leren wat liefde is
en dan loslaten…
loslaten…..
loslaten….
tot je zelf
het aardse
los moet laten…
En dan…
voor de verandering
Maria….
zij moest haar kind
loslaten
voordat ze zelf
het aardse
los moest laten…
Dat wens je niemand toe!
Na het carnavalsgedruis
de nonsens en jolijt
het teken van het kruis
in as, de vastentijd
In soberheid te leven
verstild in de woestijn
wordt het besef gegeven
van as tot as te zijn.
De veertig lange nachten
dagen van angst en pijn
naar vocht en voeding smachten
alleen, alleen te zijn.
Doornen in vlees gesneden
de kroon die niemand past
de man die heeft geleden
die droeg de zwaarste last.
Zijn offer ons gegeven
sterft af en bloeit weer op
uit as ontstaat nieuw leven
er groeit een nieuwe knop.
Dwars-
af,
gesneden
pijn.
Schaam-
rood,
vernederd
zijn.
Dood-
op,
geronseld
graf.
Drie-
daags,
in windsels
lag.
Dood-
stil,
een engel
waakt.
Roep-
stem,
verlangen
raakt.
Drink-
kom,
zie wat Ik
geef.
Sta
op,
Hosanna
leef!
Gedoodverfde Heer,
geboetseerd
in alle lagen,
beeldvormend
geschapen
door mensenhanden.
Herschapen, opgewekt
door een zuchtje
van Zijn adem,
onlosmakelijk
verbonden
met hemel en aarde.
(proza: niet door vers en rijm beheerste taal)
daar liep ik, heel alleen langs ’t strand
en sprak mezelf toe
de deining, golven van de zee,
die worden nimmer moe
al mijn gedachten gingen naar
twee mannen lang gelee
die samen liepen op de weg
en er liep iemand mee
bleek later dat het Jezus was,
intens sprak hij hen aan:
“Ik moest lijden, om Zijn glorie
binnen te kunnen gaan” (Lucas 24:26)
Zo mijmerde ikzelf voort
het leek een dialoog
waarbij de Ander liefdevol
mij richtte naar omhoog
ik keek en zag de hemellucht
die lichtend op mij scheen!
ik voelde Hem, daar op het strand
en was niet meer alleen.
NB Dit gedicht wijst naar de Emmausgangers, maar laat zien dat we ook nu nog steeds wezenlijk Zijn nabijheid kunnen ervaren.
(Lucas 24:26) Moest de messias al dat lijden niet ondergaan om zijn glorie binnen te gaan?’
|
lam |
||
|
lam |
lam |
|
|
lam Lam Lam
|
Dit jaar wil ik met Pasen
eens geen geschilderd ei
of pronken met mijn veren
en andere kledij
geen paasei
met een strik
geen egoisme
ik….
Ik wil dit jaar met Pasen
alleen ’t gedeelde brood
de beker vol met wijn
van Zijn eigen bloed zo rood
Dit jaar wil ik met Pasen
geen chocolade-ei
maar ik wil écht beleven
wat Hij deed voor
mij….
ik wil dit jaar met Pasen
met Hem door de donk’re nacht
Zijn tranen wil ik proeven
van ’t offer dat Hij bracht
Dit jaar wil ik met Pasen
geen voedselrijke dis
geen holle lege woorden
zonder betekenis.
Ik wil dit jaar met Pasen
in ootmoet voor Hem staan
Hij gaf voor mij Zijn leven
én… Hij is opgestaan!
mijn zonden zijn vergeven
de dood teniet gedaan.
Dit jaar wil ik met Pasen
Hem danken duizendmaal.
de nacht is donker – hoor ’t gehuil
geen stem – kan nu nog klinken
verbroken droom – verbroken dag
hoe bitter – is dít drinken
een twijg gebroken – van de stam
verslagen – afgelegd
mijn Redder – Heiland – Zoon van God
als mens – in ’t graf gelegd.
de steen – van ’t graf – drukt op mijn hart
litteken – op mijn ziel
De dood – snijdt ál het leven af
dit is de nacht – die viel
Hoe troosteloos – lijkt nu ons lot
hoe vormeloos – en leeg
Dit is de nacht – van het verdriet
die al het wit – verzweeg
—————
Of… gloort er nog – een sprankje hoop
van Hem die schiep – het Licht
Belofte – door Zijn Woord – Zijn Zoon
waarvoor de dood – straks zwicht?
In ’t donker – van immens verdriet
Schijnt zwak – het ochtendlicht
De stilte zwijgt – ontsteek de kaars
en geef elkander – zicht
De lange nacht – zál overgaan
Dé nieuwe dag – geboren
Het Licht der Wereld – opgestaan
Het donker – heeft verloren!
(c) Cobie Verheij-de Peuter
10 april 2006
Uit: “Licht Verlangen”
De bundel met bijna 80 gedichten is hier>>>> te bestellen.