In ’t duister wil ik het licht beroeren
en klim omhoog, zie de contouren
van ’t wazig licht dat mij omgeeft,
mijn bange hart dat angstig beeft.
Uit ’t dorre dal wil ik het licht ontwaren
en veins niet meer, ontwar de snaren
van harp en citer, tamboerijn.
Wilt U Heer mijn genezer zijn.
Vanuit dit Licht zal ik voor U juichen,
oprecht, met dank eerbiedig buigen.
U geeft mij sterkte, keer op keer.
Dank aan de allerhoogste Heer.
in liefde
verwekt …….
mij in de schoot
geworpen
door de Schepper
in liefde
onvangen …….
vanaf het prille begin
zag Hij jou
en het was goed.
in liefde
geleend…….
je bent veilig
bij ons
maar bovenal
bij de Vader.
Geborgen in de moederschoot,
-geheim, verlicht verlangen-
gevormd tot nieuwe levensloot
mag zij het Licht ontvangen.
Want God die haar geschapen heeft,
en haar voorgoed zal dragen,
Die iedere vezel van haar weeft,
polijst haar levensdagen
*****
"haar/zij" kan ook vervangen worden door "hem/hij/zijn" of door "je"".
droom,
genesteld
diep van binnen.
droom,
gekoesterd
vanaf den beginne.
droom,
nieuw leven
dat ontsproot.
droom,
die ontwaakt
in de moederschoot.
droom,
over ’t kind,
van je verlangen
liefdespand
uit Gods Hand
ontvangen.
De hemel hangt
als een nevel
over de aarde.
Het landschap
gewist.
Contouren
vaag,
verborgen
in mist.
Door de kiertjes
van mijn ogen,
vleit de Hemel
zich neer.
Verbeelding?
Misschien….
door raadselen zien!
Mist vervaagt,
Licht……
’t is Zuiver Licht
dat alles draagt.
Met geopende
ogen
zie ik de hemel
op aarde.
ontvang de liefde
die aan je geschonken wordt
met open handen
als geschenk uit de hemel
van Vader Die van je houdt!
Het sneeuwt
de wereld witter
nog weidser lijkt het zicht
een onbevlekte aarde
waarop geen voetstap zwicht.
Het dooit
de wereld donker
het wit is "schone schijn"
bevlekt is heel de aarde
waar mensen, mensen zijn.
J
Gods Woord
klinkt door de wereld
"Geboren is mijn Zoon"
Hij komt de wereld redden
Zijn boodschap is sjaloom".
Hoor…
het Woord dicht om je heen
Kijk…
naar ‘t Licht dat ooit verscheen
Wijs…
de ster aan in het oosten
Zoek…
het Kind dat ons kan troosten
Vind…
Gods Zoon in een oude stal
Weet…
dat Hij jou redden zal.
schijnt de ster
voor wie Hem zoeken.
vind het kind
omhuld in doeken.
pril begin
in voederbak.
in een stal
met schamel dak.
engelenhaar
verward in stro.
wijzend naar
een groots cadeau.
pasgeboren
teer en klein.
Hij zal onze
Redder zijn!
zo bedroefd en zo verlaten,
schrijdt hij voort in deze stoet.
zwarte jassen, grijze hoofden,
stille tred, een vol gemoed.
kleine stappen, op de stenen,
doodskopjes, verweerd en ruw
rouwend gonzen zachte stemmen
wees toch stil voor ’t hier en nu!
ogen turend, in de diepte,
naar de kist, die hem niet past.
heel beklemmend, drukt dit afscheid,
op zijn schouders, als een last.
zé bedroefd en zó verlaten
keert hij om en gaat naar huis.
zoekt naar troost en pakt de bijbel
waar hij leest van ’t Vaderhuis
dát te weten én geloven,
schrijdt hij voort op deze reis.
tot hij aan het eind gekomen,
kan beamen: "eind’lijk thuis"!
geboren én ontvangen
een diep geheimenis
van liefde en verlangen
dat ons gegeven is.
Deze kaars mag weer ontvlammen,
vol van dank en eer aan God,
’t levensraam leek dichtgevallen,
maar Hij opende het slot.
Want Gods liefde opent harten,
ook als ze gesloten zijn.
Hij maakt wegen weer begaanbaar,
schept een nieuwe levenslijn.
In ons leven van verlangen
mijmert de herinnering,
toekomst is weer aangevangen
deze dag, een nieuw begin.
Deze kaars mag nu weer branden,
vol van liefde, vol van hoop.
Dat Zijn licht mag blijven schijnen,
over jullie levensloop.
(Huwelijksgedicht bij tweede huwelijk)
Als een bloem werd je geplukt
en uit dit leven weggerukt.
Wij geloven dat Gods Hand,
jou nu in Zijn tuin heeft geplant.
Daar mag je verder groeien,
bij Hem zul je openbloeien.
Bij ons was je maar even
bij God mag je voor eeuwig leven.
Geboren én ontvangen,
een diep geheimenis,
van liefde en verlangen,
dat ons gegeven is.
Te leven op de aarde,
te bloeien als Zijn kind,
je bent voor Hem van waarde,
door ons word je bemind.
Je mag je leven leven,
langs paden van jouw lot,
daar mag je liefde geven,
als beelddrager God.
waar is mijn lief
waar zoek ik haar
verwaaid is zij
verdwenen
jij madelief
die in het gras
lieftallig was
verschenen
verdween als gras
dat tijdelijk was
gelijk het
kortstondig leven
mijn lief, ik richt
mijn hoofd omhoog
in wolken staat
geschreven
"daar alles hier
kortstondig is
geef Ik jou
eeuwig leven."
n.a.v. 1 Petrus 1: 24 en 25
De mens is als gras en zijn schoonheid als een bloem in het veld: het gras
verdort en de bloem valt af, 25 maar het woord van de Heer blijft eeuwig
bestaan. Dit woord is het evangelie dat u verkondigd is.
waar is de zomer van verlangen?
waar is de zomer zonder tijd?
waar is de zomer van bezinning?
de zomer is de stilte kwijt.
dé grote zomer zal eens komen,
maar zonder tent, zonder gereis
en zonder ijsjes, zonder herrie,
de échte zomer is ’t paradijs.
als pelgrim wil ik daarheen reizen,
als tenthaak klem ik mijzelf vast,
met heel mijn hart en heel mijn wezen,
zoek ik Zijn zomer op de tast.
al moet ik door de diepste dalen
en wordt mijn ziel door strijd bekrast.
al zou ik in het bos verdwalen,
ik hou mij aan Gods reisplan vast.
zal eens die mooie zomer komen?
voor u, voor jou, en ook voor mij?
laat dan de bijbel toch uw Gids zijn,
dan komt de zomer naderbij.
zie haar lopen door de straten,
zie haar gaan, bij iedere stap,
zij is eenzaam en gesloten,
zij is oud en niet meer knap.
haar wil ik mijn glimlach geven,
meer voor haar, kan ik niet doen.
ik hoop dat dit in haar harte,
meer doet dan een dikke zoen.
na mijn glimlach kijkt zij even,
in mijn ogen of ik het meen,
dan zie ik in haar gedaante
plots een engel die verscheen
deze vrouw loopt door straten
om te zien wie deernis heeft,
niemand heeft het in de gaten,
dat in haar de engel leeft.
denk dan aan, wat staat geschreven,
zonder dat je het zelf weet,
zul je engelen herbergen,
‘k hoop dat je dat nooit vergeet.
kijk dan zo naar alle mensen,
alsof ze eng’len zouden zijn.
zo creëren wij een wereld,
zonder haat, zonder venijn.
de meeuw
schreeuwt
valse kreten,
vangt
het geworpen brood
in weer en wind
ijlings
uit de lucht.
met zijn bek
verschanst
hij
het geworpene,
zonder zich af te vragen
van wie het komt.
meeuw,
zie de mens
die het
brood des levens
veracht,
versmaadt,
die zichzelf
verraadt
door
fastfood
en kroketten
uit de muur
te trekken,
zonder zich
af te vragen
van Wie dit alles
komt.
mens,
kijk om je heen
en zie de meeuw,
van Wie komen
haar vleugelslagen?
van Wie haar kleur?
Wie kan zoiets maken?
word wijs
en sla je ogen op
tot ver voorbij
de vogels
en zie de kleur
van de Hemel,
aanschouw
die wonderbaarlijke schepping
en zie van wie dit alles
komt.
Aangenaam,
je ziet de Schepper,
jouw God,
mijn God.
|
lam |
||
|
lam |
lam |
|
|
lam Lam Lam
|
Tel de korrels van een zandtaart
Tel de korrels één voor één
Dat is moeilijk, dat is lastig
je vergeet er vast wel één.
God die kan de korrels tellen
God die telt ze één voor één
van de zandbak, zeeën, stranden
God vergeet er echt geen één
God ziet alle kleine kinderen
telt Hij die ook één voor één?
Nee, hij hoeft ze niet te tellen
God vergeet er van hen geen!
Ieder kind is voor God kostbaar
telt voor Hem als zuiver goud
God vindt ieder kind bijzonder
Hij is het die van je houdt!
——————————————
uit: Kaatje Ka
isbn 978-90-79033-19-5