Blog

zoek mij
en noem mij
bij mijn naam
want ik ben
die ik ben

roep mij
met de stem
uit je ziel
want ik hoor
en luister

zie mij
met het licht
uit je hart
want mijn oog
is op jou

ik vond jou….
voor je zocht
ik hoorde jou….
voor je riep
ik zag jou….
voor je keek
want jij
bent Míjn kind.

onvolmaakt mag je wonen
onder het dak van Zijn licht,
je breekbaarheid tonen, 
je wáre gezicht.

je geloof diep van binnen
dat door twijfel soms zwicht,
in herhaling bezinnen
schenkt een zuiver gewicht.

slechts leren te kijken
naar wat je níet ziet,
Gods stilte bereiken
in een Woord of een lied.

in stilte gekerfd
op de huid van je ziel,
openbaart als je sterft
een hemels profiel

onvolmaakt wordt volkomen,
volkomen volmaakt,
de zegen zal stromen;
’t is God die je raakt.

Dit gedicht is geschreven bij het aanbieden van het beeld “onvolmaakt” aan de Norbertinessenpriorij Sint-Catharinadal Oosterhout op zondag 14 april 2013. Het beeld dat “onvolmaakt” lijkt omdat het een arm en been mist, is gemaakt door Ineke Ravensbergen, gedicht bij dit beeld werd geschreven en voorgedragen door Cobie Verheij – de Peuter.

 

 

 

Het beeld heeft 1 arm en1 been. Toch, als je naar het beeld kijkt, valt niet het onvolmaakte op, maar juist de schoonheid van haar uitstraling. Een mooi innerlijk zal de mens verwarmen. Een mooi innerlijk kan gebroken zielen helen.Ook een onvolmaakt beeld is geschapen naar het beeld van God en uiteindelijk zal ook dit onvolmaakte beeld, volmaakt worden.

 

 

O God, laat ons
naar stilte luist’ren,
we horen niets,
zelfs niet Uw Naam!
 
Die brokkelt, smelt,
Die zonder luister,
verstoten wordt
van alle faam
 
Keer om, oh ziel,
wees stil en luister,
raak uit het ritme
van de waan
 
want wie zichzelf
verliest in stilte,
zal horen én
in waarheid staan
 
in stilte, ootmoet
én ontferming
ontvouwt Hij
eindeloos Zijn Naam.
 

de laagste takken hangen
gebogen tot de grond
zij dragen mooie vruchten
zijn rijp en prachtig rond

de mens die zich kan buigen
zich onder and’ren stelt
ontvangt veel goede gaven
zijn ziel wordt welgesteld.

de eerste is de laatste
de laatste komt vooraan
wie buigt, zal God verhogen
en mag dan “naast” Hem staan.

U, die mij raakt
en mij laat voelen
hoe diep-
geworteld,
ver
in mij,
mijn kern
mijn weten
mijn verlangen,
de oorsprong
vindt
in wát
U zei.

U die mij raakt
en mij laat lezen
Uw woord,
te vinden  
in  
Uw boek,  
de weg,
de waarheid
en het leven,
die basis
is
van wat
ik zoek.

de stilte keert terug in mij 
zit dichter op mijn huid 
dit stil-zijn tast mijn zinnen aan 
weerklinkt als stom geluid 

verbeten moed, vertwijfeld hart 
dat stil-staat in de tijd 
waarin één vraag belangrijk is: 
strijd ik de goede strijd? 

zó peilloos diep, zó eindloos ver 
verdwaal ik in Uw Woord 
waar bent U Heer! ik zoek naar U 
heeft U mij wel gehoord? 

dan valt het Licht, van Uw gelaat 
heel stil over mij heen 
en diep in mij, gloort het besef 
ik ben nooit écht alleen 

U geeft mij hoop, verlicht mijn ziel 
vergeeft mij keer op keer 
door stilte heen, vernieuwt U mij 
herschept mijn leven weer. 

 

 

 

Uitleg gedicht.

 

Het gedicht refereert naar psalm 142, zie onderaan.

 

David vindt in de spelonk rust bij de Heer, hij schuilt bij Hem. David kijkt diep in zichzelf. Hij roept en smeekt om hulp. Hij stort zijn hart uit bij God. David stelt zich kwetsbaar op en is daarmee een écht oprecht mens!

 

David wordt achtervolgd door Saul. Hij vroeg zijn beste vriend voor hem te liegen en hij loog zelf, hij gedroeg zich totaal verkeerd in Gat, en nu weet hij het  niet meer. En dan is hij daar uiteindelijk, helemaal alleen in die grot. En hij kijkt om zich heen, en hij realiseert zich dat hij niemand meer heeft die om hem geeft. Niemand die van hem houdt. Wat moet hij nu?

 

Soms maken mensen verschrikkelijke dingen mee, daarbij denk ik dan aan asielzoekers, gevangenen, of denk eens aan jongeren die uitgezonden worden naar oorlogslanden. Zij willen vaak hun gevoelens delen, maar dat lukt niet, ze staan voor een gesloten deur. Mensen pakken hun noodsignalen niet op of weten er niet mee om te gaan. Je bent alles kwijt, je hebt fouten gemaakt, er is niemand meer die om je geeft. Wat moet je nu nog. Maar bij God is dat gelukkig anders. Bij hem betekent het niet het einde. Bij hem betekent het een nieuw begin. Een nieuw leven. Dit gold ook voor David, God gaf hem een nieuw begin.

 

David schrijft in de grot psalm 142

 

Gebed van een gevangene 142 1 Een leerdicht van David, toen hij in de spelonk was. Een gebed.   2 Met luider stem roep ik tot de HERE, met luider stem smeek ik de HERE; 3 ik stort mijn klacht voor zijn aangezicht uit, ik maak Hem mijn benauwdheid bekend. 4 Wanneer mijn geest in mij versmacht, kent Gij mijn pad. Op de weg die ik ga, verbergen zij mij een strik; 5 schouw ik naar rechts en zie ik uit – niemand ziet naar mij om; is mij de toevlucht ontvallen – niemand vraagt naar mij. 6 Tot U roep ik, HERE; ik zeg: Gij zijt mijn schuilplaats, mijn deel in het land der levenden. 7 Sla acht op mijn smeken, want ik ben zeer verzwakt; red mij van mijn vervolgers, want zij zijn sterker dan ik. 8 Voer mij uit de kerker, opdat ik uw naam love; de rechtvaardigen zullen mij omringen, wanneer Gij mij weldoet.

Uit: NBG-vertaling 1951 © 1951 Nederlands Bijbelgenootschap