gedichten cobie verheij

Blog

  • Vederlicht

    omarm de ochtenddauw
    ontwar het zilveren koord
    verkreukeld in de vouw
    als vleugels van het woord
    ontplooi ze in het licht
    verbaas je vederlicht. 

    spreid beide vleugels wijd
    ontrafel heel je wezen
    er is geen uur, geen tijd
    nu wordt de hypothese
    waarachtig werkelijkheid
    tot in de eeuwigheid. 

  • Een nieuwe creatuur

    Advent is vol verwachting
    uitkijkend naar wat komt,
    een blinde muur van zegen,
    het jamm’ren dat verstomt.

    Een hart dat stil, verlegen,
    lonkt naar de vaste grond
    van geplaveide wegen
    over het hemelrond.

    Waar stemmen zullen klinken,
    gejuich uit elke mond,
    het levend water drinken;
    Geduld, het komt terstond.

    Advent is vol verwachting
    uitkijkend naar het uur
    dat alles wordt herschapen
    een nieuwe creatuur.

     
     

  • Waarom ik. Waarom niet jij?

    Kunnen voeten
    mij nog dragen,
    schoorvoetend
    naar een nieuw doel.

    Grote blaren
    die mij plagen,
    doorzetten
    zonder gevoel.

    Ik ben ontheemd
    en tel de dagen,
    angst en hoop
    schieten voorbij

    Hart zo leeg, maar
    vol met vragen;
    Waarom ik,
    waarom niet jij?

    In je mooie
    paradijsje,
    hypotheek
    mooi voor elkaar

    Met zo nu en
    dan een reisje,
    niet geheel
    zonder gevaar.

    Vouw maar braaf je
    handen samen,
    bid voor mij…
    de vluchteling.

    Gooi je munten
    in het zakje
    Afgekocht…
    zonder beding.

    Wend je blik af
    van de waarheid,
    ommekeer
    leugen verruild.

    Doe je beide
    ogen open,
    zie mijn hart
    dat om jou huilt.

     
     

  • Jij… die mij geen stenen vroeg

    Vluchteling met zoveel vragen
    Pelgrimstocht van angst en zweet.
    Hoeveel nog van dit soort dagen?
    Niemand die het antwoord weet.

    Bodem die is weggeslagen.
    Hemel die geen zegen geeft.
    Voeten kunnen nauwelijks dragen,
    wat die mens te torsen heeft.

    Voort gaat hij in grote stoeten.
    Zoekend naar de vaste grond,
    als de bodem voor zijn voeten,
    met een diepgeslagen wond.

    Kunnen wonden ooit genezen,
    zo ver bij jouw land vandaan?
    Mogen wij jouw bodem wezen,
    als de grond van je bestaan?

    Mogen wij jou toekomst geven,
    in ons land van nooit genoeg.
    Leer mij brood met jou te delen.
    Jij… die mij geen stenen vroeg.


    N.a.v. Mattheus 7:9
    is er iemand onder u die zijn zoon een steen zal geven, als hij om brood vraagt?

     
     

  • Ken ik jou?

    Ken ik jou?
    Had ik jou al eens gezien?
    Schuifelend
    de kerkbank in,
    of zomaar op de straat,
    zal ik jou eens vragen
    hoe het werkelijk met je gaat?

    Ken ik jou?
    Je was heel hard gevallen
    en werd geopereerd.
    Zal ik een kaartje sturen
    en vragen hoe erg je je hebt bezeerd?

    Ken ik jou?
    Ik heb iets over je gehoord.
    Er werd over je gepraat.
    Zal ik jou nu eens vragen,
    of dat geroddel je heeft geschaad?

    Ken ik jou?
    Ik las je naam in ’t Kerkblad,
    je was heel erg ziek,
    kun jij je nu wel redden,
    hoe is het met je reumatiek?

    Ken jij hen?
    Die kinderen die buiten spelen.
    Schijnbaar hebben ze veel pret.
    Ik zie er 1 met droeve ogen, 
    heb je daar wel eens op gelet?

    Ken jij hem?
    Die allochtoon, de vluchteling.
    Weet jij hoe ’t hem vergaat.
    Heb je hem ooit iets aangeboden,
    of zomaar eens met hem gepraat?

    Ken jij haar?
    Die moslima, gesluierd over straat.
    Geef eens een knikje of een groet,
    vraag haar hoe ’t met haar gaat.

    Ken je mij?
    Ik woon dichtbij
    en snak naar een gebaar,
    een groet of hand die naar me zwaait,
    iets van jouw liefde die op mij overwaait

    Kent Hij jou?
    Ja Hij kent iedereen!
    Hij ziet ons leven aan
    en zegt “wie iets voor een ander doet
    heeft dat ook voor Mij gedaan”.

  • De stilte van het licht

    De stilte van het licht
    het ongehoord verlangen
    verborgen in de nacht
    in duisternis gevangen
     
    De stilte van het licht
    de weerschijn van het leven
    Met luister, woord en daad
    In stilte teruggegeven.
     
     
    In gedachte Joost Zwagerman
    N.a.v. zijn overlijden op 8 september 2015

  • Pelgrimslied van een vluchteling

    De weg is lang waarlangs mijn voeten gaan
    Ik ben op reis en weet niet waar ik aan zal komen
    Mijn hoop en moed heb ik allang verloren
    Van huis en haard kan ik alleen nog dromen.

    De trein die stopt, de bus wil niet vertrekken
    Kinderen huilen, het gaat door merg en been
    Mij dorst mij dorst, zo Jezus heeft geroepen,
    Maar als ìk sterf, sterf ik voor mij alleen.

    Dan ben ik naamloos, één van de velen
    Want ik ben maar een vluchteling
    Dus ga ik voort en zal niet wijken
    op deze overlevingswandeling.

    Mijn tocht is nu nog niet volbracht
    Mijn hoofd zal ik niet laten zakken
    en mijn gescheurde rugzak hang ik
    nog lang niet aan de wilgentakken.

    Heb jij wat water om mijn dorst te lessen
    Heb jij een plek waar ik naar toe kan gaan
    Kun je me veiligheid en vrede bieden
    Als basis van een nieuw bestaan

    Jij bent mijn hoop, mijn pelgrimslied
    Waar ik op bouw om door te gaan
    Want wat jij doet voor iedere naaste,
    Zegt Jezus “dat heb je voor mij gedaan”.

  • Ontwortel mijn ziel

    Wie schiep de hemel,
    de zeeen en aarde?
    Waar is de hand,
    die alles omspant?

    Wie schiep het leven
    van mens dier en planten?
    Wie is die Schepper
    met mensen verwant?

    Naam niet te noemen,
    zo allesomvattend,
    de schepping die toont
    Zijn ware profiel.

    Onnoembare naam,
    getogen in stilte
    eeuwig aanwezig,
    ontwortel mijn ziel!

  • Liefdessnoer

    Uren dagen maanden jaren
    vliegen als een schaduw heen;
    25 huwelijksjaren
    reeg het liefdessnoer aaneen.
     
    Langs de paden van het leven,
    via de dalen weer omhoog.
    Naar de toppen van de bergen,
    reikend naar de regenboog.
     
    Vol van hoop en ook belofte
    kleurt God jullie dagen in.
    En Zijn rijke, milde zegen
    geeft het leven alle zin.
     
    Dat je samen nog veel jaren
    ’t huwelijkspad vervolgen mag.
    En Gods zegen mag ervaren
    dankbaarheid voor elke dag!

  • Waar het licht nimmer meer dooft

    Op de vleugels van mijn dromen, 
    draag ik jou nu in mijn hart
    Dat jouw gaan, plots is gekomen, 
    geeft mij tranen en ook smart
     
    Nu het einde is gekomen, 
    kwam je los uit jouw cocon
    kreeg je mooie sterke vleugels
    vloog je weg, voorbij de zon. 
     
    Op de vleugels van je dromen, 
    naar je God, die van je houdt 
    om er in Zijn Licht te wonen, 
    dat zich voor jou heeft ontvouwd.
     
    Op de vleugels van mijn dromen, 
    blijf jij in mijn hart en hoofd
    tot ik zelf ook daar mag wonen
    waar het Licht nimmer meer dooft.
     

  • Onschuldig meisje

    Onschuldig meisje

    Je leven bruut verstoord
    Je droomde van het leven
    Jouw droom werd niet verhoord. 
     
    Kon ik jou vrijheid tonen
    Een lach op jouw gezicht
    Nu mag ik hopen dat je zult wonen
    In het land van vrede en Licht

  • Onschuldig meisje

    Onschuldig meisje

    Je leven bruut verstoord
    Je droomde van het leven
    Jouw droom werd niet verhoord. 
     
    Kon ik jou vrijheid tonen
    Een lach op jouw gezicht
    Nu mag ik hopen dat je zult wonen
    In het land van vrede en Licht
     

  • Kus

    In deze kus ligt ‘hoop’ verborgen,
    verlangen, liefde, toekomstdroom. 
    Het goede voor de nieuwe morgen,
    verborgen in haar eigen zoon. 
     
    Eens heeft Maria, ook gegeven, 
    haar kus aan Jezus, ’t Godsgeschenk
    Nog wist zij niet dat door dit leven
    Zijn dood ons eeuwig leven brengt!

     
    (Foto: Jongste dochter Mirjam met haar zoon Maurits)

  • Kruiswoorden

    Mijn God, mijn god
    ik ben verlaten
    Mijn angst schuurt langs
    de open wond. 
     
    Mij dorst, mij dorst
    naar levend water
    geen vaste voet meer
    op de grond. 
     
    Mijn stervensuur
    is nu gekomen
    Waarom, mijn God
    ben ik bevreesd?
     
    Nog stamelend 
    de laatste woorden
    “Het is volbracht”
    neemt U mijn geest. 

    Geschreven n.a.v. De laatste vier kruiswoorden van Jezus:

    1. “Vader, vergeef het hun, wat zij weten niet wat zij doen” (Lucas 23:34).
    2. “Voorwaar, Ik zeg U, heden zult gij met Mij in het paradijs zijn” (Lucas 23:43).
    3. “Vrouw, zie uw zoon (…) Zie uw moeder (Johannes 19:26-27).
    4. “Mijn GOD, mijn GOD, waarom hebt Gij Mij verlaten? (Marcus 15:34).
    5. “Mij dorst” (Johannes 19:28).
    6. “Het is volbracht!” (Johannes 19:30).
    7. “Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest” (Lucas 23:46).

  • De lente in een regenjas

     

    De lente in een regenjas
    schenkt water en geeft kracht,
    genesteld in de zwarte grond,
    geworteld in haar pracht,

    strekt ’t bloemetje haar kopje uit
    naar ’t zonnetje dat lacht,
    De zon verdrijft de regen,
    met haar expansiekracht.

    De aarde die de hemel dankt
    voor alles wat het brengt,
    die ondanks stormen en slecht weer
    toch goede vruchten schenkt.

    Zo gaat het ook in het leven
    gepaard met tegenslag,
    Maar kijk… en zie de zegen
    die valt op elke dag.

  • verrassende lente

    ontluikende lente
    ontspringt en vervult
    de pijnlijke waarheid
    in striemen gehuld

    ontspringende lente
    ontkiemt en verwart
    de takken gevlochten
    de doornen zijn hard

    vernieuwende lente
    jong hout van de bast
    de spijkers geslagen
    de dood die niet past

    verrassende lente
    vernieuwend en oud
    Zijn leven gegeven
    zodat jij het behoudt.

  • Licht wordt verweven

    Licht van de waarheid
    Licht uit de bron
    Licht van mijn leven 
    Waar liefde begon
     
    Licht van mijn leven
    Licht in mijn hart
    Licht om te geven
    Verjaagt al het zwart
     
    Licht om te geven
    Licht raakt mijn ziel
    Licht wordt verweven
    Omhult mijn profiel
     
    Licht wordt verweven
    Licht schijnt op mij
    Licht hoogverheven
    Blijft eeuwig nabij. 
     

  • Verstilling

    Gesluierde mist
    ongrijpbaar
    getij
     
    Denken in stilte..
    beschutte
    abdij
     
    Diep in gedachten
    bezinning
    maakt vrij
     
    Nieuwe gedachten
    van nu en
    voorbij
     
    Woord tot je nemen
    verstilling
    dichtbij
     
    Het duister dat wijkt
    het Licht komt
    nabij 
     
    Ontsteek nu dit Licht
    ontbrand het
    in mij.

    (Veertigdagentij)

  • Geen kruid tegen gewassen

    Tomeloos

    groen getint

    gras,

    als een mistvlaag

    op beregend  

    veld.

     

    Lichteloos

    verborgen 

    mos,

    onder takken

    van bomen

    geveld.

     

    Laveloos

    ontspoort

    het zaad,

    ontkiemt

    in velerlei

    gewassen.

     

    Haveloos

    onkruid,

    sterk 

    geworteld.

    Geen kruid 

    tegen gewassen.

     

  • het schemert

    het schemert op de aarde
    het duister komt nabij
    het Licht dat openbaarde
    het Kind voor jou en mij!

     

    UITLEG:

    het schemert op de aarde. Dat slaat op de toestanden in de wereld, het is bijna donker (het schemert) en er lijkt nog geen einde aan te komen, integendeel (het duister komt nabij). Maar het Licht (Jezus) dat al in het oude testament voorspeld (geopenbaard) werd, is voor ons allemaal geboren en in dat Licht mogen wij staan en weten dat er eens een nieuwe hemel en aarde zal zijn waarin het donker overwonnen wordt.