Tag: de peuter

  • Passend

    roepende
    tijd
    van ooit
    en oneindig
    nog steeds
    in elkaar
    passend

    © Cobie Verheij-de Peuter
    (2000)

  • Overstap

    alle treden
    van verleden
    en heden
    zijn betreden

    steeds 
    vermeden
    platgetreden
    paden

    moeizame
    wegen
    stil verzwegen
    afgelegd

    laatste
    voetstap
    op de trap
    overstap….

    uit: "Schijnbaar mens"
    (2002)

  • Op weg naar Kerst

    Op weg naar kerst,
    je eigen dromen
    dromen.
    Het Licht schijnt
    nu nog op z’n verst,
    maar zal straks
    nader komen.
    Als pelgrim reizen
    naar dat Licht,
    je eigen dromen
    dromen
    en reiken naar
    het vergezicht
    dat niets meer
    wordt ontnomen.
    Geen oorlog, ziekte
    en geen dood,
    geen terrorisme,
    hongersnood,
    Van vrede
    móet je dromen!
    Op weg naar kerst,
    je eigen dromen
    dromen
    verlangen naar het Licht
    dat zeker
    weer
    zal komen.

    © Cobie Verheij – de Peuter
    uit: "Schijnbaar mens" (2002)

  • Ontluiken

    De jonge merel
    moet nog ontluiken
    verstopt zichzelf
    bang in de struiken
    omdat hij nog
    niet vliegen kan….

    De jonge merel
    hoort mijn stap
    beweegt zijn vleugels
    flappert rap
    zodat hij zelf
    plots vliegen kan…

    Zoals de merel
    ben ik bang,
    ik hoor Zijn stap,
    Hij roept zó lang
    totdat ik hoor,
    leert Hij mij dan
    hoe ik onder Zijn vleugels
    vliegen kan  

    (2002)

     

    Uit: "Licht Verlangen"

  • Ontloken

    De morgen is ontloken
    o, was het maar weer nacht
    stilletjes weg gedoken
    onder een warme vacht

    O nacht, laat mij ontwaken
    zonder het zere lijf
    breng mij naar ´t vaste baken
    naar ´n veilig, nieuw verblijf.

    Dan zal ik alle dagen
    in d´nieuwe morgen staan
    geheeld, door U gedragen
    geen nacht meer binnen gaan! 

    (2002)

     

    Uit: "Licht Verlangen"

  • Boom

    Zoals een boom
    die wordt geveld
    zijn onze dagen
    wel geteld….
    Ruisend viel de boom
    plots neer
    op jou, mijn liefste,
    ommekeer……
    Ontsprong daarmee
    nog nét de dans,
    God gaf jou nog
    een nieuwe kans…..

    © Cobie Verheij – de Peuter

  • Met ogen dicht

    Met ogen
    dicht
    zoek ik
    gericht
    naar licht
    dat binnen
    valt
    door de gesloten
    ruiten

    Met ogen
    dicht
    krijg ik
    nu zicht
    op Licht
    dat niet
    buiten
    valt
    te sluiten.

    uit: "Schijnbaar mens" (2002)

  • Ogen

    Tussen
    witte
    lakens

    liggen
    je ogen
    als bakens

    en blikken
    glanzend
    vooruit

    Ogen
    die praten
    zonder geluid

    Je gestalte
    straalt
    een geheimenis
    uit

    ’t Is net of je weet
    van ál
    wat er hierna
    komen zal!

    (voor Esther van E.)

    © Cobie Verheij – de Peuter
    uit: "Schijnbaar mens" (2002)

  • Nu

     

    Nu heb je veel vrienden
    waarmee je kunt praten
    Straks ben je misschien
    door die vrienden
    verlaten.

    Nu heb je nog iedere dag
    je ontbijt
    Wie weet, ben jij het
    die morgen honger lijdt.

    Nu ben je nog vrolijk,
    nu ben je nog blij,
    Straks is dit misschien
    allemaal voorbij

    Nu ben je nog zorgloos,
    zo zonder verdriet
    Wie weet is er morgen
    iets vreselijks geschied.

    Nu leef je nog in onzekerheid,
    maar vol goede moed
    Straks is die onzekerheid voorbij,
    als je Hem hebt ontmoet.

    Dan pas ben je vrolijk,
    dan pas ben je blij
    dan pas gaat het mooie
    nooit meer voorbij

    © Cobie Verheij – de Peuter
    uit: "Schijnbaar mens" (2002)

  • Niet nù

    Niet nù
    niet nooit
    gedacht,
    verwacht
    verzwegen.

    Maar straks
    en ooit
    de openheid
    verkregen

    © Cobie Verheij – de Peuter
    uit: "Schijnbaar mens" (2002)

  • Moslim, Christen, of ook niet… (Theo van Gogh)

    moslim…. christen…… 
    of ook niet……
    je bent een lafaard
    als je schiet

    zonder zin
    zonder woord
    wordt een mening
    cru vermoord

    zonder zin
    zonder woord
    wordt een stem
    niet meer gehoord

    moslim, christen
    of ook niet
    spreek de waarheid
    die je ziet

    november 2004
    n.a.v. de moord op Theo van Gogh d.d. 2 november 2004

  • Mijn woorden

     

    Mijn woorden 
    zijn niet
    van mezelf

    ze komen
    dáár
    vandaan

    ik weet
    niet hoe
    ik ’t
    zeggen moet

    ’t is van
    een ander
    bestaan.

    © Auteur: Cobie Verheij – de Peuter
    uit: "Schijnbaar mens" (2002)

  • Mijn Schepper, mijn Heiland

    Heel ingetogen,
    wil ik U verhogen,
    mijn Schepper,
    mijn Heiland,
    van U wil ik zijn.

    Met stil verlangen,
    zing ik mijn gezangen
    mijn Schepper,
    mijn Heiland,
    U maakt mij blij.

    Mijn hoofd gebogen
    In eerbied getogen
    mijn Schepper,
    mijn Heiland,
    blijf altijd nabij

    Voor heel mijn leven,
    wil mij toch vergeven,
    mijn Schepper,
    mijn Heiland,
    de schaamte voorbij.

    U zal ik loven,
    hier en daar boven,
    mijn Schepper,
    mijn Heiland,
    in U ben ik vrij!

    februari 2002

     

    Uit: "Licht Verlangen"

  • Met veren ruisend

     

    De engel
    die verscheen
    en onverricht
    verdween
    viel mij
    zo bitter
    tegen,
    zijn komst
    was stil,
    wij beiden
    zwegen.

    Hij scheen
    zo somber
    en gelaten,
    ogen
    peinzend
    zonder praten,
    witte veren
    zonder pracht,
    naar mij
    wenkend
    in de nacht.

    Vanonder
    een trillende
    deken
    heb ik naar hem
    gekeken,
    zijn gebaar
    wilde ik niet
    verstaan
    Met veren ruisend
    is hij toen weer
    heengegaan.

    Ik zal hem eens
    weer weder
    zien,
    dan ga ik
    met hem
    mee
    misschien….

    uit: "Schijnbaar mens" (2002)

    P

  • Merel

     

    Zie,
    hoe de merel
    zijn evenwicht
    bewaart
    op de gebogen
    takken

    om met zijn snavel
    ongeëvenaard
    de besjes
    van de lijsterbes
    te pakken.

    uit: "Schijnbaar mens" (2002)

  • Mensen zonder naam

     

    Mensen die in het donker leven
    Mensen die in het donker gaan
    Mensen die met angst en beven
    Eenzaam in het leven staan 

    Mensen met gebogen hoofden
    Mensen zonder moed of hoop
    Mensen die het ooit geloofden
    Gaan voor ’t leven op de loop

    Mensen zonder ware liefde
    Mensen zonder huis of haard
    Mensen die een ander griefde
    Vinden ’t leven niets meer waard

    Mensen met een last beladen
    Mensen met een zieke geest
    Mensen levend in het kwade
    Leven angstig en bevreesd.

    Mensen doe de deur eens open
    Voor de mensen zonder naam
    Laat je warmte voor hen branden
    Laat jouw liefde met hen gaan.

    ©maart 2005

     

    Uit: "Licht Verlangen"

  • Lotus

    Bloem van het gevoel
    Ontvouwt voor mij een ander doel
    Met dit symbool
    Geef ik mijn groet
    Vouw mij weer dicht,
    Het ga je goed.

  • Licht van hoop

    Voor het donker
    ná het licht,
    komt een schijnsel
    vaag in zicht

    Sterren stralen
    doven zacht,
    de Morgenster
    wordt reeds verwacht.

    Na het donker
    vóór het zicht
    komt het Kind
    in ’t volle licht

    Licht van hoop
    en licht van leven
    Licht dat altijd
    licht zal geven.

    Auteur: Cobie Verheij-de Peuter

    ©november 2004

    Uit: "Licht Verlangen"

  • Zilveren draad

    Een glimlach die haar "ik" verstopt
    en zo zichzelve heeft ontpopt
    tot méér dan een bekleedster
    van water, groen en kikkerdril
    van wegen, molens, stranden stil
    waar wieken kunnen draaien
    de oogst komt na het zaaien.

    Haar hoed ontneemt ons ’t volle zicht
    de schaduw valt, ontneemt het licht
    ook in haar eigen leven.
    Achter het masker van haar lach
    daar woont de vrouw die verder zag
    dan grenzen, tastend, grenzeloos
    die biddend vaak het juiste koos.

    Het hoofd omhoog, de rug gestrekt
    heeft ’s lands vertrouwen nu gewekt
    perfectie weet te zwijgen
    zegt meer dan kleur in rood, wit, blauw
    toont waarheid en oprechte trouw
    waar eenvoud in haar vaandel staat
    en mensen in hun waarde laat.

    Kunstzinnig licht op het gelaat
    de handen kneden beeld en staat
    tot vormen en contouren.
    Zij gaat gesierd met Zilveren draad
    duizendmaal meer is zij ons waard
    Zijn Hand zal haar omgeven
    zó wordt haar taak tot goud geweven.

    © Cobie Verheij – de Peuter
    (april 2005)

    geschreven voor de Oranjevereniging
    Rijnsburg     ter gelegenheid van het Zilveren Regeringsjubileum van Koningin
    Beatrix

    Uit: "Licht Verlangen"
     

  • Levensvlucht

    Je levensvlucht
    is als de lucht
    zo helder en zo blauw
    de vlucht waarheen
    dat weet maar Eén!
    Zoek het bij Hem alleen….

    (2002)