Niemand kan hem evenaren
Hij geneest, vergeeft, maakt vrij
Hij kan storm en wind bedaren
Hij is ons altijd nabij.
Over water kan Hij lopen
Kruiken water worden wijn
Brood en vis, deelt Hij met velen
Hij wil ons tot zegen zijn.
Eet zijn brood, dat is zijn lichaam
Drink zijn wijn, dat is zijn bloed
Hij heeft zich aan ons gegeven
opdat je leeft, eens en voorgoed.
Ga op de trap
die leven heet
en houd je stevig vast.
Eén tree omlaag,
twee weer omhoog,
laat los je zware last.
En als de angst
je wank’len laat,
ga dan wat lager staan.
Houd moed en hoop,
kijk naar het Licht,
daar komt je hulp vandaan.
Zijn schaduw
aan je rechterhand
wil met je verder gaan.
Eén tree omlaag,
twee weer omhoog,
eens sta je bovenaan.
Het oude jaar laat zijn laatste adem los,
druppels regen glijden als trage tranen langs de ramen.
Zegen en verdriet lopen hand in hand.
De dag kent geen stilstand.
De aarde rust niet,
zij is in opstand door het dreunen van geweld
en de schaduw van granaten en bommen,
alleen kinderen zijn onschuldig!
Vrede begint klein, zoals een zaadje dat de aarde raakt,
en de takken van een boom die naar het Licht toe groeien.
Vrede ontstaat waar ruimte wordt gemaakt voor respect,
waardoor onze innerlijke vruchten kunnen rijpen.
Laten we elkaar vasthouden en ons openstellen voor een wereld
waar onze voeten nieuwe wegen mogen vinden,
om door te gaan in het goede,
in geduld, hoop en zachtmoedigheid,
onszelf niet hoger achtend dan de ander
en een diep verlangen naar vrede.
Een ‘stille nacht’, een ster op weg
door tijd en ruimte heen,
de ster is helder, wijzend naar…
het wonder dat verscheen.
In deze nacht die ons verbindt,
verweven met weleer,
waar God opnieuw met ons begint
brengt Hij de ommekeer;
In ‘t midden van een ‘stille nacht’,
is Gods Zoon geboren,
Jezus werd in ‘t Licht gebracht,
wij mogen bij Hem horen.
Jezus kwam in al Zijn luister,
taal en teken in de tijd,
Hij bevrijdt ons van het duister
nu en tot in Eeuwigheid.
Vurig hopend eens te wonen
in Zijn rijk dat hier begint.
Bid dat Vrede snel mag komen
en wat goed is, overwint.
Zijn vergeving en genade,
heeft Hij voor ons meegebracht.
Hoor, de engelen zingen zuiver
van een ‘stille – heilige’ nacht.
Hoop heeft geen stem, zweeft op de tijd
en spreidt zijn vleugels uit,
die ondanks leed, gebrokenheid,
een nieuwe tijd aanduidt.
Licht heeft geen oorlogsgrens of muren,
schijnt door de vensters van de nacht,
spreekt liefdestaal en telt de uren,
de vrede wordt door ‘t Licht verwacht.
Met Licht en Hoop is Hij geboren,
als liefdespand, het Vredeskind.
Zijn licht is als het ochtendgloren,
dat uitzicht biedt en vrede vindt.
De nacht valt stil, de wereld wacht,
de Morgenster verscheen.
Gods Zoon, geboren in de nacht,
Hij kwam voor iedereen:
**Voor hen in oorlog, zonder thuis,**
verloren in de strijd,
geeft kerst weer hoop, een vergezicht
naar vrede en gerechtigheid.
**Voor zieken, die in pijn gehuld,**
opzien tegen de nacht,
is kerst een pleister voor de ziel
die leed en pijn verzacht.
**Voor wie geen vaderland meer heeft,**
voor vreemden zonder naam,
is kerst een ster die liefde geeft,
om hoopvol door te gaan.
**Voor oud’ren, door de tijd geknecht,**
hun kamer leeg en stil,
schenkt kerst voldoening, als één mens
wat aandacht geven wil.
**Voor wie gebroken verder gaan,**
door leed of een gemis
zal ‘t licht van kerst steeds naast hen staan
dwars door de duisternis.
**Voor kinderen met verdriet omgeven**
die leven in gebrokenheid,
geef Heer met kerst, aan hen uw zegen
Behoed elk kind in deze tijd.
De Morgenster gaat voor ons uit,
Zijn hoop schijnt door ons heen
Zijn liefde maakt geen onderscheid.
Kerst is **voor iedereen**.
Dag huis
we gaan je nu verlaten.
Jouw muren hoorden ons gebed,
de ramen die de liefde zagen,
de deur waar menig voetstap is gezet.
Ons bed als baken bij een haven,
met soms een kind tussen ons in.
Zo veilig was het hier te wonen
in dankbaarheid met ons gezin.
En ook bij ziekte, moeilijkheden,
was ‘t huis een veilig fundament,
met steunpilaren die ons droegen,
bleven we bij alles overeind.
Een nieuwe tijd is aangebroken
het leven neemt Zijn eigen loop.
Het huis waar wij nu mogen wonen,
geeft nieuwe dagen vol van hoop.
Ik leef zo langzaam maar toch vlug,
als in een déja-vu,
naar kind-zijn kan ik niet meer terug,
ik zag meer engelen dan nu.
Het feest van madelieven rijgen,
de waterlelies in de sloot
een stuiver om zoethout te krijgen
het wiebelen in een wank’le boot
Kedeng kedeng leek ‘t spoor te zingen,
de trein ging door het lage land,
met broertjes en een zusje,
was ‘t leven zeer plezant.
Waar is de tijd van argeloosheid,
vertrouwen in wat komen gaat?
Toen kon ik nog niet weten,
van ‘t kwaad dat niemand overslaat.
Nog één keer in het slootje kijken,
daar zag ‘k mijn silhouet,
‘k ga steeds meer op mijn moeder lijken,
haar handen stil en in-gebed.
‘t Is goed om achterom te kijken,
het goede blijft voorgoed nabij,
wat voor ons ligt dat moet nog blijken,
heel vaag zie ik een engelen rij.
Vallende sterren, verduisterde hemel,
dromen verstikt door de rook van conflict.
angst is de schaduw bij het ontwaken,
aarde die wankelt, mensheid die snikt.
Wie geeft er licht op een treurende aarde?
Wie bouwt een brug over kloven van haat?
Wie heeft er moed om de vrede te zaaien?
Wie vouwt zijn handen tegen het kwaad?!
Zonder een oordeel of polarisatie,
draag je het Licht dat het donker dooft,
bid voor je vijand en voor je vrienden,
Zing van de Vrede die ons is beloofd.
De wapperende vlag -in rood, wit, blauw-
weerspiegelt verbondenheid met het Koningshuis,
als symbool van hoop voor de toekomst.
Dìe hoop is het fundament om te bouwen
aan vrede en heelheid van de schepping.
Houd de vlag in top en blijf geloven,
want alles wordt nieuw, Uw Koninkrijk kome!
Als de Vrede zou kunnen dansen,
zou ik haar omarmen
en zingen op de tonen van dankbaarheid.
Maar de Vrede danst niet,
zij zoekt naar sporen
van onuitgesproken zinnen,
die afgebroken en gebroken,
toch volmaakt zijn
door de hoop,
die er in verborgen ligt.
Ik luister en fluister en zie,
de stad van Vrede komt er aan…
De nieuwe morgen, is aangebroken.
Duister verdwenen, Licht dat verscheen.
Engelen zingen, klinkende tonen,
vouwen hun vleugels, biddend ineen.
Kijk naar de bloemen, die zonder zorgen,
bloeien en groeien, onder Gods zon.
Maak je geen zorgen, voor nu of morgen,
laat je angst varen, Jezus die leeft!
Dank voor uw liefde, dank voor uw leven.
Dank dat u voor mij – stierf aan het kruis.
Dank dat mijn zonden, nu zijn vergeven.
De nieuwe Morgen, brengt mij eens Thuis.
Biddend om zegen, willen we vragen,
geef toch uw Vrede, ga niet voorbij.
Wees met wie lijden, op deze aarde,
wachtend tot Morgen, blijf ons nabij.
(Op de melodie van “Morning has broken”,
een Keltische Volksmelodie – Bunessan)
nog zoveel
te doen
zoveel
te ontdekken
zoveel
te aanschouwen
nog zoveel
te leren
met vallen
en opstaan
dat Híj
erbij
mag zijn
je mag
beschermen
bewaren
en behoeden
zodat je
je veilig
zult weten.
24 november 2005
Uit: "Licht Verlangen"
Als er sneeuw valt
op de wereld
lichten alle dingen op
wordt het donker
weggenomen
staat de wereld op zijn kop
Als er sneeuw valt
op de wereld
zie ik in een vergezicht
een oude droom
die eens moet komen
witter dan een zuiver Licht
Als dát wit komt
in de wereld,
wit, dat nóóit meer
smelten kan
is het volle Licht gekomen
dat de mensheid redden zal.
December 2005
Uit: "Licht Verlangen"
verbaasd
aan de wieg staan
en dit wonder
bijna
niet kunnen vatten
zo groots,
zo onnoembaar
zo onnoembaar groot
is de liefde
voor het kind
dat je ten deel
is gevallen
alleen
verwondering
én dankbaarheid
kunnen het
een naam geven
24 november 2005
Uit: "Licht Verlangen
nooit
had ik je gezien
nooit
had ik je gehoord
toch
wist ik
dat je er was
diep in mij
en dat je
zou komen
om het leven
met ons
te delen
en nu je
er bent
heb ik je altijd al
gekend
zoals ik
jou ken,
kent de Vader
ons.
24 november 2005
Uit: "Licht Verlangen"
zomaar
gekomen
bij mensen
uit liefde
geeft dit
kind
vertrouwen
in de wereld
in een nieuwe
wereld,
zo nieuw
als dit kind
zo mooi
24 november 2005
Uit: "Licht Verlangen"
geboren
is geborgen
zijn
een warm
gevoel
van binnen
geboren
is heel veilig
zijn
bij hen
die je
beminnen.
geboren
is omgeven
zijn
door liefde
mag je
groeien
geboren
is het
wonder zijn
nu mag je
open
bloeien.
Uit: “Licht Verlangen”
Ruwe storm
verjaag
de spinsels
uit de toppen
van de boom
raak de takken
maak ze buigzaam
laat mij leven
zonder schroom
Geest van God
verjaag
de spinsels
uit mijn geest
en uit mijn hart
stoel geen waarheid
op verzinsels
in een wereld
zo verward
Zachte bries
omarm mijn leven
alles in mij
ligt nog braak
laat Uw hand
mijn wortels weven
opdat ik niet
ontworteld raak.
27 september 2005
Uit: "Licht Verlangen"
sneeuw
dat het donker met licht overtrekt
wit
dat de wereld tot leven wekt
licht
dat weerkaatst waarheen het zal gaan
wijs
ons de Eeuwige morgenster aan
schijn
op ’t Kind dat als sneeuw onbevlekt
stralend
van Liefde onze zonden bedekt.
Uit: "Licht Verlangen"