Categorie: Overlijden

‘t Is hoorbaar stil, wij komen samen,
de adem, bijna ademloos. 
Nu is het tijd voor alle namen,
gekend, geliefd, zo eindeloos. 

Mijn hart voelt aan als porselein,
kwetsbaar, verscheurd , verslagen.
In elk gemis wortelt er pijn,
laat Heer Uw troost mij dragen.

In zachte klanken klinkt jouw naam,
dwars door het duister heen,
In ‘t volle licht ben je bij Hem,
wij hadden jou te leen.

En schuilend bij de Naam der Namen
houdt Hij hen in Zijn trouwe hand
Zijn Licht schijnt door de hemelramen
van ‘t onbekende Vaderland.

Binnen de ruimte van deze muren
echoën namen zwijgend in ‘t rond.

Gemis, tot in het bot geworteld
van mijn gevouwen handen.

In stille tonen fluister ik mijn gebed,
in onhoorbare woorden is Hij nabij.

In de beschutting van zijn handpalm
wordt jouw naam bewaard.

Nog één keer klinkt hier jouw naam
bij het licht van een ontstoken kaars.

In de gloed van jouw naam
zie ik de glans van het Eeuwige Licht.

“Pluk de dag” was (naam)  motto,
levenslustig, vol van vlijt,
met zijn vleugels uitgeslagen,
vloog hij door zijn levenstijd,

Door de bergen en door dalen,
soms door storm of duisternis,
zag hij altijd zonnestralen,
omdat leven kostbaar is.

Zijn familie en bekenden
konden vaak van hem op aan,
ook voor ….. en …..
heeft hij altijd veel gedaan.

Na zijn veel bewogen leven,
waarvan ‘t einde nader kwam,
keek hij terug op heel zijn leven,
toonde zich een dankbaar man.

Nu, ontdaan van alle franje,
is zijn ziel op weg gegaan
en door engelen omgeven,
komt hij bij zijn Vader aan.

Heer u kent al zijn gedachten,
U gaf hem zijn eigen naam.
In de moederschoot geweven
wist U al van zijn bestaan.

Dankuwel voor (naam) leven,
Uw genade die vergeeft,
zelfs de dood is overwonnen,
wie gelooft, die eeuwig leeft.

De bazuinen zullen klinken
en de hemel komt in zicht,
alles nieuw, wat een genade;
Stad van Goud en louter Licht.

vandaag
de namen bij het kaarslicht noemen
van hen die niet meer bij ons zijn

vandaag
hoef ik gemis niet te verbloemen
we delen samen onze pijn

vandaag
en morgen… álle dagen
mis ik de mensen van weleer

vandaag
of morgen… of veel later
zie ik hen zéker weten weer!

——————————————

Versie 2

vandaag
mogen we hun namen noemen
van hen die niet meer bij ons zijn

vandaag
hoeven we ’t gemis niet te verbloemen
en delen we elkanders pijn

vandaag 
en morgen… álle dagen
draag ik de mensen van weleer

vandaag
of morgen… of veel later
zie ik hen zéker weten weer!


Allerzielen – 2 november

moment van het licht
in verscholen verdriet,
de kaars wordt ontstoken
voor wie ’t aardse verliet.

flakkerend licht
dat het donker verstoot,
verlicht en bescherm ons
tot over de dood.

breng nu het licht
naar de bron van bestaan,
troost ons en geef hen
een eeuwige naam.

klinkend jouw naam
in het licht van Gods huis,
hier woont zijn liefde
Hij bracht jou thuis.

(geschreven voor de “Zondag der Voleinding” (herdenkingsdienst van overledenen) waar ook mijn moeders naam nog één keer genoemd werd )

Er klinkt een lied, ik hoor het zacht,
door ’t liefdesvuur ontstoken.
Het is met goddelijke kracht,
uit licht en stof ontloken.

Zee die het stof met water mengt,
verdampt door zon, verwaaid,
Licht dat hun zielen samenbrengt,
Liefde voor ons gezaaid.

Er klinkt een lied, ik hoor het luid
Het wordt door hoop verweven,
een zuiver, ongekend geluid,
uit licht en stof nieuw leven.

13 april 2014 – bij de asverstrooiing van mijn ouders (op zee ter hoogte van Wijk aan Zee).

De ziel
breekt nu
de duisternis.

Geeft antwoord
op wat sterven is.

Het licht en leven
vloeit tesaam.

Ontvangt
nieuw leven
in Zijn naam.

zo bedroefd en zo verlaten,
schrijdt hij voort in deze stoet.
zwarte jassen, grijze hoofden,
stille tred, een vol gemoed.

kleine stappen, op de stenen,
doodskopjes, verweerd en ruw
rouwend gonzen zachte stemmen
wees toch stil voor ’t hier en nu!

ogen turend, in de diepte,
naar de kist, die hem niet past.
heel beklemmend, drukt dit afscheid,
op zijn schouders, als een last.

zé bedroefd en zó verlaten
keert hij om en gaat naar huis.
zoekt naar troost en pakt de bijbel
waar hij leest van ’t Vaderhuis

dát te weten én geloven,
schrijdt hij voort op deze reis.
tot hij aan het eind gekomen,
kan beamen: "eind’lijk thuis"!

Als een bloem werd je geplukt
en uit dit leven weggerukt.

Wij geloven dat Gods Hand,
jou nu in Zijn tuin heeft geplant.

Daar mag je verder groeien,
bij Hem zul je openbloeien.

Bij ons was je maar even
bij God mag je voor eeuwig leven.
 

nabij het einde worden
Zijn woorden zichtbaar 
"in den beginne" 

n.a.v. Openbaringen 21:5 5 Hij die op de troon zat zei: ‘Alles
maak ik nieuw!’ – Ik hoorde zeggen: ‘Schrijf het op, want wat hier wordt gezegd
is betrouwbaar en waar.’ – 6 Toen zei hij tegen mij: ‘Het is voltrokken! Ik ben
de alfa en de omega, het begin en het einde. Wie dorst heeft geef ik vrij te
drinken uit de bron met water dat leven geeft. 7 Wie overwint komen al deze
dingen toe. Ik zal zijn God zijn en hij zal mijn kind zijn.