Als in een zucht, een lichte bries,
thermiek van wind en tijd;
wolken verglijden traag en stil,
in ‘t wonder van verborgenheid.
Een wolkenbed zakt naar de aarde,
spreidt zich als deken, warm en zacht,
om Jezus heen, om op te varen,
naar boven, waar Zijn Vader wacht.
Richt altijd weer je blik naar boven,
verwacht wat komt, de ommekeer.
Bazuingeschal, een nieuwe aarde,
zoals Hij ging, komt Hij eens weer!
Een Zoon die naar Zijn Vader wil,
de hemel roept Zijn naam.
Zijn Lijdenstijd is nu voorbij.
Hij kan in Vrede gaan.
De wolken zijn als dichte mist,
Zijn aangezicht vervaagt in ‘t licht.
Waar gaat Hij heen, wie is die Man
die op de wolken reizen kan?
Verlaat ons niet, blijf dicht nabij,
Uw Vader wacht, ook wachten wij.
Mijn stem wordt schor, mijn roepen stil,
U stijgt omhoog, naar Vaders wil.
Zo lang was U bij ons op aard,
elk woord, elk teken was het waard.
Vergeet ons niet, laat ons niet staan,
Uw lichaam is uit ‘t zicht gegaan.
De hemel gaat met vreugde open,
op u mijn Heiland blijf ik hopen.
de hemel ging open
de wolk naar benee
omhulde de aarde
nam ’t offerlam mee
Hij steeg op
ten Hemel
op een wolk,
zonder vaart
keerde weerom,
terug naar
Zijn aard
de wolken die komen,
zij gingen en gaan
naar streken en
winden
die wij niet verstaan
mensen die lopen
zo hard als ’t maar kan
zonder te kijken
zonder te lijken
op die ene man…
die al onze zonden
op zich nam.