Het kind, nog diep in mij gezeten,
wil huppelend door ‘t leven gaan,
het ene been dat wil niet weten,
waar ‘t andere zal blijven staan.
Met ogen dicht de tijd bedekken,
want ziende ben ik stekeblind,
de wekker zal de waarheid wekken,
het donker wijkt, de dag begint.
Het kind in mij zal weer herleven,
met open ogen, warme gloed,
vertrouwensvol naar liefde streven,
zó komt het Licht je tegemoet.
We dromen van een morgen
waar ‘t vredig is en goed
hier, tussen angst en onmacht
voedt liefde ons gemoed.
Open dichtader
sluit woorden aaneen
tot een open boek.
Ademtocht en levenswind,
mengt hoop en toekomst samen,
door liefde van het Vredeskind,
nieuw leven, eeuwig, amen
Uit sprakeloze stilte
ontstaan ongesproken woorden
die in een wolk van gedachten
‘de zin’ van het bestaan vormen
De schemer valt, het zicht vervaagt,
nog net niet donker, nacht genaakt.
De dag blijft stil, moet nog ontwaken
tot licht het donker aan zal raken.
Nu zien wij alles nog heel vaag,
wie is er wijs en wie is dwaas?
De wijze waakt, heeft licht paraat,
de dwaze slaapt, doet zottepraat.
De dwaze doolt, heeft nauw’lijks licht
en komt te laat, de deur is dicht.
Wees wijs en focus je op ‘t zicht
van d’nieuwe dag, draag steeds je licht
Dit gedicht is een analogie op de gelijkenis van de 5 wijze en de 5 dwaze meisjes.
Vol verlangen,
met blote voeten
door het zilte water gaan,
voortgedreven door de tijd,
eb en vloed negerend,
jezelf verliezen èn hervinden
tot je de oever bereikt
van je eigen ziel.
Bijna los van de aarde,
reikend naar de hemel
je schaduw loslaten,
in het vertrouwen dat alles,
van goed tot kwaad,
oplost
in het Levend water.
Opspringend als een dolfijn
in een vreugdevolle dans,
jubelen
van eindeloze blijdschap.
Niet slechts voor een moment,
maar voor altijd
terug bij de Bron van ons leven.
Draag je Licht op al je wegen,
straal het uit voor iedereen,
wees voor anderen een zegen,
dan blijft liefde om je heen.
wie heel vaak in de spiegel kijkt
of met haar selfies prijkt,
is niet diegene die ze lijkt,
zij is slechts ijdelheid.
spiegel jezelf aan wie je bent,
toon wat je werk’lijk voelt,
je bent als mens geliefd, gekend,
zoals het is bedoeld.
Verleden zit dicht op de huid,
praat uit wat moeilijk was.
Kijk niet meer om, maar kijk vooruit,
volg de koers van jouw kompas.
Zij is jong en onverdroten
neuriet zacht haar levenslied
positief en vastbesloten
aanvaardt zij wat de toekomst biedt.
Een man een man.
een woord, een woord….
hoe kwetsbaar is dit leven
en alles is nog niet gezegd…..
zijn dood ligt stil verweven
in wat er hier gebroken is,
een onvoltooid verleden,
een toekomst die niet hechten kan
aan waarheid in het heden,
zijn moed en kracht, visie oprecht,
louter gerechtigheid,
hij is een man van woord en daad
in deze wereldtijd.
In memory Peter R. de Vries
15 juli 2021.
Een sterke vrouw leeft in het licht
haar schoonheid kent geen taal
haar woorden worden als gedicht
gewogen op een schaal.
De schittering op haar profiel
heeft zich aan hoop gehecht
haar wijsheid stijgt vanuit haar ziel
zij veinst niet, is oprecht.
Haar liefde toont zij om zich heen
met een gebaar of lach
telt zegeningen één voor één
is blij met elke dag.
Zij plukt de vruchten van haar werk
wie goed doet goed ontmoet
geloof en trouw maken haar sterk
dìe schoonheid geeft haar gloed!
Ik denk dus ik ben
Pluk de dag, maak je geen zorgen,
alle dagen gaan voorbij.
Draag je licht, denk niet aan morgen,
wees vandaag iemand nabij.
Omhul mij met je gouden stralen
Verlicht mijn ziel en schijn in mij
Spreek liefde uit in alle talen
Schijn door mij heen en blijf nabij.
Ze laat zich niet gelden
door een grote mond,
is geen haantje de voorste,
maar durft haar hoofd
boven het maisveld uit te steken.
Haar ingetogenheid
is een sieraad
voor hen die het zien,
haar sjaal is het baken
waarop zij bouwt.
Respect is het antwoord
voor ieder mens.
Zij is puur,
eerlijk en bescheiden.
Haar ziel leeft in het nu,
haar ogen blikken vooruit,
verwachtingsvol naar wat komt.
Haar schoonheid
zit niet in uiterlijkheden,
maar ligt verborgen in haar hart.
Zij heeft een zacht en stil gemoed,
is als een sieraad,
onvergankelijk en kostbaar
in zijn ogen.
(Tweede strofe n.a.v. 1 Petrus 3:3-4)
Geen huis, geen geld, geen eten,
geen toekomstperspectief,
wil hen dan niet vergeten,
je naasten, heb hen lief.
Deel zonder het te weten
wat de andere hand geeft
zonder maatstaf uitgemeten,
door de bron waaruit je leeft
het leven smaakt als brood en wijn
in voor- en tegenspoed
laat elke dag bijzonder zijn
waarin je Hem ontmoet