Boom zo rank en vol van blaad’ren,
trots laverend blijf je staan,
‘t jaargetijde komt voorspoedig
dat je ‘t blad moet laten gaan.
Troosteloos en leeg, verloren,
lijken takken, doods en kil,
schijn bedriegt en is geen waarheid,
wacht nog even en wees stil.
Luister naar de lenteboden,
zie, er komt nieuw leven aan,
boom, je hebt het overwonnen,
de natuur is opgestaan.
Al de dagen van je leven
soms zo vol, maar ook wel leeg,
zijn met gaven jou gegeven,
deel dan uit van wat je kreeg.
Al de dagen van je leven,
schrijd je als een pelgrim voort,
ademtocht, misschien nog even,
tot de nieuwe morgen gloort.
De vrouw die in de menigte
zo vol van hoop naar voren schoof,
raakte heel snel Zijn mantel aan,
ze werd genezen door geloof.
Raak Jezus aan en Hij raakt jou
met liefde, trouw of zegen,
genezing schenkt Hij niet altijd;
Hij heeft veel meer te geven.
Hij gaf zichzelf, wie Hem gelooft
ontvangt het eeuwig leven.
Matt 9:22 Jezus draaide zich om en bij het zien van de vrouw zei hij:
“Wees gerust, uw geloof heeft u gered”. En vanaf dat moment was de vrouw genezen.
Broze rhododendron-knop,
zoekt hunkerend de warmte op,
wendt zijn kopje naar het Licht,
leven komt voor hem in zicht.
Evenzo de mens die wikt
en zich naar de zonne schikt,
dorstend naar een vergezicht,
bloeiend in een lichtend Licht.
losgelaten blad
kleurrijk vergaan haar kleuren
verrijkt de aarde
vergankelijkheid
legt tere nerven open
ontbloot kwetsbaarheid
omfloerst door mist
woorden onuitgesproken
sprekende natuur
vlieg door de winter
spied naar voedsel dat niet schaadt
verorber het zaad
Vandaag wil ik ‘t nieuwjaar bezingen
al vind ik nu de woorden niet,
maar denkend aan ‘voorbije’ dingen,
ontmoet ik weer een heel oud lied
en zing zacht mee, heel ingetogen
‘Wat de toekomst brengen moge”.
Het Licht der wereld is geboren,
een liefdesgift, een nieuw begin,
een stralend licht als nooit tevoren,
verlicht de ziel, beroert de zin.
Verspreid dit licht en laat het stralen
voor mensen in de duisternis,
vervlogen zijn hun idealen
door toekomst die onzeker is.
Geef hun de zin die zij ontberen,
een hand, een groet, een vriendelijk woord,
meedogen kan het tij omkeren,
zodat er hoop en liefde gloort.
Licht, nooit eerder waargenomen,
wonder, een weerspiegeling,
Wijzen volgden vol verlangen,
deze ster vol schittering
Hemels Licht verlicht een baby,
net geboren in een stal.
Wijzen buigen, weten zeker,
dit is Hij, die komen zal.
Koningskind zonder paleizen,
maar wel wierook mirr’ en goud,
laten wij Hem eer bewijzen:
Toekomst wordt door Hem ontvouwd.
Een ster stond aan de hemel,
met licht van noord tot zuid,
in majestueuze grootsheid
straalde hij vrede uit.
Zijn licht wees naar een kindje,
geboren in een stal,
die met zijn eigen leven
de mensheid redden zal.
Een ster staat aan de hemel,
kijk hoe hij straalt en blinkt
als teken van hierboven,
waaruit “sjaloom” weerklinkt.
zijn zichtbaarheid
is onzichtbaar geworden,
zijn gestalte verschijnt in dromen,
zijn woorden raken je aan.
droom en luister….
koester zijn woorden in je hart,
straal zijn liefde uit,
want Liefde blijft zichtbaar,
dwars door alles heen.
Vandaag kwam er een engel
tevoorschijn uit een lied,
zijn licht viel bij me binnen,
beroerde mijn verdriet,
vertroostte zonder woorden,
ik zag een vergezicht,
van mensen die nu wonen
in de stad van louter licht.
geschreven n.a.v. Eeuwigheidszondag (zondag der voleinding) 2018
Jouw naam klinkt door de ruimte,
springt op in mijn gemoed,
jij zit in heel mijn wezen,
tot ik jou weer ontmoet.
In leven en in sterven,
blijf jij mij zo nabij,
het Licht voor jou te branden,
vertroost en maakt me blij.
Nog één keer te gedenken,
jouw naam, je beeltenis
en bijna zeker weten
dat sterven …. leven is.
Jouw naam klinkt op het ritme
van vleugels vederlicht,
door engelen gedragen,
kwam jij in ‘t eeuwig Licht.
Zondag der voleinding -laatste zondag van het kerkelijk jaar waarop in veel kerken de overledenen van dat jaar herdacht en genoemd worden.
Uit duisternis is Licht geboren,
het is een eeuwenoud verhaal
dat overal nog is te horen,
het licht schijnt voor ons allemaal.
Uit duisternis is Licht ontvangen
in de gedaante van een Kind.
De Morgenster, die met verlangen
de mensen met het Licht verbindt.
Nu mag ik de kaars ontsteken
aan het Licht dat nooit meer dooft,
alles zal voorgoed verbleken
bij de hemel, ons beloofd.
(kaars aansteken)
Nu de kaars is aangestoken
brandend in de donkere nacht,
Licht dat duister heeft gebroken,
schijnt tot alles is volbracht.
Waar ben jij toch
jij, langverwachte Vrede?
Ik vind je niet
in ‘t heden en verleden.
Maar ‘k zie jou wel
in tere kinderogen,
waardoor ik weer
in vrede durf geloven
De morgendauw
verwondert laag voor laag.
Het landschap traant,
beroert zich mistig, traag.
De zon ontwaakt,
verdampt het vocht bekwaam.
Een silhouet
verschijnt en roept je naam
Luister en kijk,
ontwaar het vergezicht,
van deze dag,
ontloken door het licht.