Hoop heeft geen stem, zweeft op de tijd
en spreidt zijn vleugels uit,
die ondanks leed, gebrokenheid,
een nieuwe tijd aanduidt.
Licht heeft geen oorlogsgrens of muren,
schijnt door de vensters van de nacht,
spreekt liefdestaal en telt de uren,
de vrede wordt door ‘t Licht verwacht.
Met Licht en Hoop is Hij geboren,
als liefdespand, het Vredeskind.
Zijn licht is als het ochtendgloren,
dat uitzicht biedt en vrede vindt.
Vallende sterren, verduisterde hemel,
dromen verstikt door de rook van conflict.
angst is de schaduw bij het ontwaken,
aarde die wankelt, mensheid die snikt.
Wie geeft er licht op een treurende aarde?
Wie bouwt een brug over kloven van haat?
Wie heeft er moed om de vrede te zaaien?
Wie vouwt zijn handen tegen het kwaad?!
Zonder een oordeel of polarisatie,
draag je het Licht dat het donker dooft,
bid voor je vijand en voor je vrienden,
Zing van de Vrede die ons is beloofd.
Als de Vrede zou kunnen dansen,
zou ik haar omarmen
en zingen op de tonen van dankbaarheid.
Maar de Vrede danst niet,
zij zoekt naar sporen
van onuitgesproken zinnen,
die afgebroken en gebroken,
toch volmaakt zijn
door de hoop,
die er in verborgen ligt.
Ik luister en fluister en zie,
de stad van Vrede komt er aan…