Hierboven breekt de hemel open,
in ‘t vuur dat niemand meer begrijpt
en elke dreun laat tranen lopen,
de oorlog, een verloren strijd.
De schuilplaats waar het donker ademt,
de muren zwaar, gebrokenheid,
een kind dat rust in moeders armen,
vindt bij haar hoop en tederheid.
Wat gaat er om in kinderzielen,
wanneer de nacht niet slapen wil,
het duister komt en je moet vluchten,
het anders gaat dan dat je wil?
Het schild dat angsten wil verbreken,
van steen, beton, verborgen plek ,
waar armen zijn die elkaar dragen,
daar is aan liefde geen gebrek.
Verscholen angst door hoop omgeven ,
een fluistering in hart en ziel,
een sprankje licht laat liefde leven,
dat ingebed in ‘t duister viel.
Want ergens, dieper dan de schuilplaats,
en hoger dan een lucht vol vuur,
is er een God die Licht laat vallen
door ‘t kleinste kiertje in de muur
En ver voorbij verdriet en lijden,
ligt er een dag die wij niet zien,
waar niemand zich hoeft te verschuilen,
het goede komt…. dat is voorzien.
Het gras zal altijd blijven groeien,
door scheuren van vergeten puin,
de bloesem laat de vrede bloeien,
als in de allereerste tuin.
Dan zullen bomen weeld’rig bloeien,
hun vruchten rijp en talrijk zijn,
De hemel juicht, vensters gaan open
Hij zal je eeuw’ge schuilplaats zijn.
Volgende artikel: twee minuten