Zoveel geld voor gedupeerden
en de zieken in ons land,
zoveel zorg en zoveel handen
van de kanjers uit Nederland.
Dat is mooi, dat is fantastisch,
toch is er nog veel meer leed
van ontheemden, vluchtelingen,
‘k hoop dat men die niet vergeet!
Sluit je ogen, vouw je handen,
bid voor mensen om je heen,
dat de aarde mag verand’ren
in een huis voor iedereen.
dit kind
ziet niet alleen
de stoep
waarop het hinkelt,
maar ook het groen
dat tussen de naden groeit,
waar nerven van steen
worden vermorzeld.
hij kent
het zaad dat kiemt
tussen gevaar
en hoop
in de bloei van zijn leven,
en vraagt zich
niet af
hoe dit ontstaat
hij verlangt
naar een nieuwe zomer
vol bloei
in geuren en kleuren
vertellend over de
luwte na de storm
die hem brengt naar…
“maaktnietuit”
….als er maar handen zijn
die de uitzaaiing
van de pijn
kunnen stoppen.
omarm de ochtenddauw
ontwar het zilveren koord
verkreukeld in de vouw
als vleugels van het woord
ontplooi ze in het licht
verbaas je vederlicht.
spreid beide vleugels wijd
ontrafel heel je wezen
er is geen uur, geen tijd
nu wordt de hypothese
waarachtig werkelijkheid
tot in de eeuwigheid.
wachtruimte
adem – nood
adem – verstikkend
klok – traag tikkend.
wachtend
in de ruimte
van onzekerheid
kruipende tijd
de uitslag
op mijn huid
gezeten door angst
waarheid duurt het langst.
boodschapper
in wit gehuld
heb ik nog iets te vrezen?
alleen Hij kan mij genezen.!
Exodus 15:26
want Ik ben de HEERE, uw Heelmeester!(NBG vertaling)
Ik ben de HEER, uw geneesheer. (Willibrordverstaling)
In ’t duister wil ik het licht beroeren
en klim omhoog, zie de contouren
van ’t wazig licht dat mij omgeeft,
mijn bange hart dat angstig beeft.
Uit ’t dorre dal wil ik het licht ontwaren
en veins niet meer, ontwar de snaren
van harp en citer, tamboerijn.
Wilt U Heer mijn genezer zijn.
Vanuit dit Licht zal ik voor U juichen,
oprecht, met dank eerbiedig buigen.
U geeft mij sterkte, keer op keer.
Dank aan de allerhoogste Heer.
er sijpelt
licht
dat kiert door
m’n gevouwen
handen
dit licht
dat raakt
m’n ogen
aan
schijnt
door de vensters
van de pijn
Mijn God,
dat Licht
zó licht kan zijn
(voor mijn moeder)
door een diep dal
zul je gaan
schoorvoetend
kom je aan
reik ons je hand,
wij willen naast jou
blijven staan.
Niets meer
kunnen
niets meer
willen
nu alleen….
alleen
te zijn
Niets meer
eten
niets meer
drinken
straks weer
samen…
samen-
zijn.
Gevangen
in je rol –
gestoeld
op de waarheid
gekluisterd
te zijn
aan je
rol –
stoel
Dan zal ik alle dagen
in d´nieuwe morgen staan
geheeld, door U gedragen
geen nacht meer binnen gaan!
Uit: "Licht Verlangen"
liggen
je ogen
als bakens
en blikken
glanzend
vooruit
Ogen
die praten
zonder geluid
Je gestalte
straalt
een geheimenis
uit
’t Is net of je weet
van ál
wat er hierna
komen zal!