Ga op de trap
die leven heet
en houd je stevig vast.
Eén tree omlaag,
twee weer omhoog,
laat los je zware last.
En als de angst
je wank’len laat,
ga dan wat lager staan.
Houd moed en hoop,
kijk naar het Licht,
daar komt je hulp vandaan.
Zijn schaduw
aan je rechterhand
wil met je verder gaan.
Eén tree omlaag,
twee weer omhoog,
eens sta je bovenaan.
EEUWIGHEIDSZONDAG – GEDACHTENISZONDAG – HERDENKING
Luister naar hun eeuwige namen,
spreek ze uit, niet met verdriet,
denk maar stil aan wie ze waren,
zing hun namen in een lied.
In het licht van glas en lood,
straalt hun glimlach door de ramen.
In de stilte tussen woorden,
horen wij hun levens-namen.
Voor die namen zijn wij samen,
ademhaling die zich mengt
met de liefde van hierboven,
die ons troost, ten diepste kent.
Dank dat zij nu zijn geborgen
in het Licht dat leven geeft,
in de nieuwe levensmorgen
die U hen gegeven heeft.
Leidt de beek je langs de oever,
woedt de storm langs broze tijd,
vind dan rust bij levend water,
bij de bron van eeuwigheid.
Broze rhododendron-knop,
zoekt hunkerend de warmte op,
wendt zijn kopje naar het Licht,
leven komt voor hem in zicht.
Evenzo de mens die wikt
en zich naar de zonne schikt,
dorstend naar een vergezicht,
bloeiend in een lichtend Licht.
De morgendauw
verwondert laag voor laag.
Het landschap traant,
beroert zich mistig, traag.
De zon ontwaakt,
verdampt het vocht bekwaam.
Een silhouet
verschijnt en roept je naam
Luister en kijk,
ontwaar het vergezicht,
van deze dag,
ontloken door het licht.
diep gezonken
in gedachten
loop ik zonder metgezel
met veel vragen
op mijn lippen
raakt het antwoord in de knel.
strandzand knarsend
onder voeten
die niet weten waar ze gaan
eb en vloed toont
perspectieven
zal wat komt dan ook weer gaan?
waartoe zijn we
hier op aarde
waarom treft ons groot verdriet
al het onrecht
en het kwade
waarom antwoordt Hij mij niet?
in de branding
hoor ik praten:
“Ik ben naast je en loop mee
laat je zorgen
nu eens varen
kijk eens verder dan de zee”.
“jouw tocht gaat niet
naar Emmaus,
maar gaat over ’t Katwijks strand
waar Ik meeloop
in jouw sporen
met jou ga Ik door mul zand”.
opgetogen
ga ik voortaan
samen met mijn Metgezel
door de golven
van het leven
waar ‘k mijn zegeningen tel.
de meeuw
schreeuwt
valse kreten,
vangt
het geworpen brood
in weer en wind
ijlings
uit de lucht.
met zijn bek
verschanst
hij
het geworpene,
zonder zich af te vragen
van wie het komt.
meeuw,
zie de mens
die het
brood des levens
veracht,
versmaadt,
die zichzelf
verraadt
door
fastfood
en kroketten
uit de muur
te trekken,
zonder zich
af te vragen
van Wie dit alles
komt.
mens,
kijk om je heen
en zie de meeuw,
van Wie komen
haar vleugelslagen?
van Wie haar kleur?
Wie kan zoiets maken?
word wijs
en sla je ogen op
tot ver voorbij
de vogels
en zie de kleur
van de Hemel,
aanschouw
die wonderbaarlijke schepping
en zie van wie dit alles
komt.
Aangenaam,
je ziet de Schepper,
jouw God,
mijn God.
gevallen herfstblad
opgenomen in aarde
nieuw leven ontkiemt
————————
1 Kor. 15
42 Zo zal het ook zijn wanneer de doden opstaan. Wat in vergankelijke vorm wordt
gezaaid, wordt in onvergankelijke vorm opgewekt, 43wat onaanzienlijk en zwak is
wanneer het wordt gezaaid, wordt met schittering en kracht opgewekt.
Wankel niet,
blijf staan
Ga niet bij
mij vandaan
Wacht totdat ‘k
met stille trom
eind’lijk weder
kom
Wolken
zullen scheuren
wond’ren
gaan gebeuren
Engelen met
bazuingeschal
trompetteren
dat ik eind’lijk
komen zal
Wankel niet,
blijf staan,
Mijn komst
is hier
niet ver
vandaan.
uit: "Schijnbaar mens" (2002)
De wereld was woest en ledig
alles was nog even vredig
God wou ons een kans geven
om daar vredig te leven
Voor ons maakte hij de hemel en aarde
Wij kunnen niet begrijpen hoe hij dat klaarde
Zeeën, meren en rivieren liet hij stromen,
groeien liet hij het gewas en de bomen
Licht gaf toen de zon,
sterren en maan
die Hij hoog in de lucht liet staan.
Geluid van vogels liet Hij horen
Vissen liet Hij het water bekoren.
Dieren van allerlei soort
bracht hij voort
De mens, geschapen naar Zijn beeld,
werd het rentmeesterschap
van de aarde toebedeeld
God heeft door onze zonde
veel verdriet ondervonden
De wereld is nu één grote vuilnisbelt
alles draait om geld, geld, geld.
Zal Hij ons ooit kunnen vergeven,
als we de wereld zo aan Hem terug
zullen geven?
Zoals de merel
ben ik bang,
ik hoor Zijn stap,
Hij roept zó lang
totdat ik hoor,
leert Hij mij dan
hoe ik onder Zijn vleugels
vliegen kan
Uit: "Licht Verlangen"