De zon komt op in ‘t oosten
straalt lichtend vol van hoop
Een nieuw jaar is ontloken
en neemt zijn eigen loop.
De dagen van verlangen
naar vrede, nieuw begin….
die hoop mag nooit vervagen,
hoop geeft het leven zin.
Schenk vriendschap en een glimlach,
in liefde aan elkaar,
dan wordt de wereld mooier
en vrede raakt de snaar.
De tijden zullen groeien
naar dagen… eindeloos,
waar liefde moge vloeien
en bloeien als een roos.
De schemer valt, het zicht vervaagt,
nog net niet donker, nacht genaakt.
De dag blijft stil, moet nog ontwaken
tot licht het donker aan zal raken.
Nu zien wij alles nog heel vaag,
wie is er wijs en wie is dwaas?
De wijze waakt, heeft licht paraat,
de dwaze slaapt, doet zottepraat.
De dwaze doolt, heeft nauw’lijks licht
en komt te laat, de deur is dicht.
Wees wijs en focus je op ‘t zicht
van d’nieuwe dag, draag steeds je licht
Dit gedicht is een analogie op de gelijkenis van de 5 wijze en de 5 dwaze meisjes.
De sporen van het oude jaar
drijven de wolken voort.
We zijn bezorgd, lopen gevaar,
we balanceren op een koord.
Zie het Licht dat zonder zorgen,
‘s morgens opkomt, er is Licht,
maak geen zorgen voor morgen,
pluk de dag, zoek evenwicht.
Het oude jaar laat zijn laatste adem los,
druppels regen glijden als trage tranen langs de ramen.
Zegen en verdriet lopen hand in hand.
De dag kent geen stilstand.
De aarde rust niet,
zij is in opstand door het dreunen van geweld
en de schaduw van granaten en bommen,
alleen kinderen zijn onschuldig!
Vrede begint klein, zoals een zaadje dat de aarde raakt,
en de takken van een boom die naar het Licht toe groeien.
Vrede ontstaat waar ruimte wordt gemaakt voor respect,
waardoor onze innerlijke vruchten kunnen rijpen.
Laten we elkaar vasthouden en ons openstellen voor een wereld
waar onze voeten nieuwe wegen mogen vinden,
om door te gaan in het goede,
in geduld, hoop en zachtmoedigheid,
onszelf niet hoger achtend dan de ander
en een diep verlangen naar vrede.
Ik leef zo langzaam maar toch vlug,
als in een déja-vu,
naar kind-zijn kan ik niet meer terug,
ik zag meer engelen dan nu.
Het feest van madelieven rijgen,
de waterlelies in de sloot
een stuiver om zoethout te krijgen
het wiebelen in een wank’le boot
Kedeng kedeng leek ‘t spoor te zingen,
de trein ging door het lage land,
met broertjes en een zusje,
was ‘t leven zeer plezant.
Waar is de tijd van argeloosheid,
vertrouwen in wat komen gaat?
Toen kon ik nog niet weten,
van ‘t kwaad dat niemand overslaat.
Nog één keer in het slootje kijken,
daar zag ‘k mijn silhouet,
‘k ga steeds meer op mijn moeder lijken,
haar handen stil en in-gebed.
‘t Is goed om achterom te kijken,
het goede blijft voorgoed nabij,
wat voor ons ligt dat moet nog blijken,
heel vaag zie ik een engelen rij.
Ik adem in, de tijd dringt binnen,
ik adem uit, de tijd vervaagt.
De ademstroom ontleedt de zinnen
waarin een woord de kern raakt.
Ik wacht en ben in ziel en wezen
een zoekende van het moment.
De toekomst is een hypothese,
de nieuwe dag nog onbekend.
Ik wil me niet in tijd verliezen,
de schemering raakt ‘t donker aan,
de dageraad mocht reeds ontwaken,
het nieuwe jaar is opgestaan!
Met angst èn hoop stap ik weer binnen
in deze tomeloze tijd.
Ik bid dat Liefde het zal winnen
van ‘n uitzichtloze oorlogsstrijd.
Traag vloeiend,
als honing zo zoet
vervaagt het middaglicht
naar de avond
als een bloeiend geheim
om in een eigen ritme
te komen en te gaan
en kostbaar te worden.
Tijd is afscheid nemen
en verder gaan.
De dag is weer vervlogen
De tijd tikt altijd door
loopt op een eigen tempo
Wie achter loopt gaat voor
De eersten zijn de laatsten
De laatsten staan vooraan
wie goed is voor zijn naasten
trekt achter Jezus aan.
De wolken die voorbij gaan
gaan voor de tijden uit
gespiegeld in het water
zijn zij getooid als bruid.
De bruidegom verwachtend
gaan zij geduldig voort
herscheppende hun vormen
de nieuwe hemel gloort.
de zomer is voorbij
de herfst opent haar ogen
en elk nieuw jaargetij
is zo voorbij gevlogen
op vleugels van de tijd
van ochtend naar de nacht
wordt in oneindigheid
dè nieuwe dag verwacht.
De storm steekt op, de wind die raast,
donker verjaagt het licht.
De schemer valt en maakt veel haast,
de dag gaat bijna dicht.
Neem olie en ontsteek je vuur
aan ‘t licht dat in je leeft,
het einde kent geen tijd of uur,
schijn tot de dag die Hij je geeft.
Vandaag wil ik ‘t nieuwjaar bezingen
al vind ik nu de woorden niet,
maar denkend aan ‘voorbije’ dingen,
ontmoet ik weer een heel oud lied
en zing zacht mee, heel ingetogen
‘Wat de toekomst brengen moge”.
’t is laat
het donker
komt nabij
secondes kruipen
niet terug
maar gaan voorgoed
voorbij
’t is laat
wat was
is kortgeleden
de tijd tikt door
de dagen zijn
verstreken
’t wordt vroeg
de Nieuwe Dag
breekt aan
daar is geen tijd,
voor eeuwig
eeuwigheid.
De stem
die hier
op aarde
klonk,
een vurig
licht,
een warme
vonk,
raast
immer nog
de wereld rond
van nu tot in de
avondstond.
roepende
tijd
van ooit
en oneindig
nog steeds
in elkaar
passend