Het kind, nog diep in mij gezeten,
wil huppelend door ‘t leven gaan,
het ene been dat wil niet weten,
waar ‘t andere zal blijven staan.
Met ogen dicht de tijd bedekken,
want ziende ben ik stekeblind,
de wekker zal de waarheid wekken,
het donker wijkt, de dag begint.
Het kind in mij zal weer herleven,
met open ogen, warme gloed,
vertrouwensvol naar liefde streven,
zó komt het Licht je tegemoet.
Ademtocht en levenswind,
mengt hoop en toekomst samen,
door liefde van het Vredeskind,
nieuw leven, eeuwig, amen
Er staat een engel naast mijn bed,
met heel gewone kleren.
Zij stelt gerust en sust mijn hart,
met ‘t ruisen van haar veren.
Mijn ziel vliegt weg, zo ademloos,
op vleugels die mij dragen,
naar Liefde toe, zo eindeloos,
niets heb ik meer te vragen.
Ik sla mijn ogen op en zie
het Licht dat leven schenkt.
De zon breekt door, ik mag daar zijn,
Hij heeft mij zelf gewenkt.
Ga op de trap
die leven heet
en houd je stevig vast.
Eén tree omlaag,
twee weer omhoog,
laat los je zware last.
En als de angst
je wank’len laat,
ga dan wat lager staan.
Houd moed en hoop,
kijk naar het Licht,
daar komt je hulp vandaan.
Zijn schaduw
aan je rechterhand
wil met je verder gaan.
Eén tree omlaag,
twee weer omhoog,
eens sta je bovenaan.
De wolken die voorbij gaan
gaan voor de tijden uit
gespiegeld in het water
zijn zij getooid als bruid.
De bruidegom verwachtend
gaan zij geduldig voort
herscheppende hun vormen
de nieuwe hemel gloort.
Ik bewaar je in gedachten
Ik bewaar je stem in mij
Ik bewaar je mooie woorden
en het liefs dat jij me zei.
Ik onthoud de mooie dagen
Ik onthoud ook ons verdriet
Ik onthoud alle momenten
en bezing je in een lied
Ik vertrouw je te ontmoeten
Ik vertrouw het uur en tijd
Ik vertrouw ook aan te komen
in het huis van eeuwigheid.
De vogels broeden in hun nest,
de vossen hebben holen,
de leeuw zal slapen bij het lam,
nu ligt dit nog verscholen.
De spiegel die in raadsels spreekt,
zal eens de volheid tonen,
dat mens en dier in ‘t paradijs,
in vrede samen wonen.
De wolken, mooie luchten,
verschijnen elke dag,
zij zijn het die ons wijzen
naar ‘s hemels nieuwe dag.
bruidskleed
slechts één dag gedragen
is vergeeld, nog niet vergaan
de minuten, uren, dagen
zijn zo snel voorbij gegaan
bruidskleed
voor de toekomstdagen
hemels wit dat nooit verbleekt
hangt al klaar om eens te dragen
als de nieuwe dag aanbreekt
De knop breekt open en ontwaakt
verlaat de moederschoot
een lichtgroen blad dat zich ontvouwt
legt tere nerven bloot.
Je lichaam sterft, de ziel ontwaakt
in ‘t Licht waar ‘t eens begon
oorsprong van Liefde die je raakt
brengt jou weer bij Zijn bron.
Al de dagen van je leven
soms zo vol, maar ook wel leeg,
zijn met gaven jou gegeven,
deel dan uit van wat je kreeg.
Al de dagen van je leven,
schrijd je als een pelgrim voort,
ademtocht, misschien nog even,
tot de nieuwe morgen gloort.