Als in een zucht, een lichte bries,
thermiek van wind en tijd;
wolken verglijden traag en stil,
in ‘t wonder van verborgenheid.
Een wolkenbed zakt naar de aarde,
spreidt zich als deken, warm en zacht,
om Jezus heen, om op te varen,
naar boven, waar Zijn Vader wacht.
Richt altijd weer je blik naar boven,
verwacht wat komt, de ommekeer.
Bazuingeschal, een nieuwe aarde,
zoals Hij ging, komt Hij eens weer!
Een Zoon die naar Zijn Vader wil,
de hemel roept Zijn naam.
Zijn Lijdenstijd is nu voorbij.
Hij kan in Vrede gaan.
Hierboven breekt de hemel open,
in ‘t vuur dat niemand meer begrijpt
en elke dreun laat tranen lopen,
de oorlog, een verloren strijd.
De schuilplaats waar het donker ademt,
de muren zwaar, gebrokenheid,
een kind dat rust in moeders armen,
vindt bij haar hoop en tederheid.
Wat gaat er om in kinderzielen,
wanneer de nacht niet slapen wil,
het duister komt en je moet vluchten,
het anders gaat dan dat je wil?
Het schild dat angsten wil verbreken,
van steen, beton, verborgen plek ,
waar armen zijn die elkaar dragen,
daar is aan liefde geen gebrek.
Verscholen angst door hoop omgeven ,
een fluistering in hart en ziel,
een sprankje licht laat liefde leven,
dat ingebed in ‘t duister viel.
Want ergens, dieper dan de schuilplaats,
en hoger dan een lucht vol vuur,
is er een God die Licht laat vallen
door ‘t kleinste kiertje in de muur
En ver voorbij verdriet en lijden,
ligt er een dag die wij niet zien,
waar niemand zich hoeft te verschuilen,
het goede komt…. dat is voorzien.
Het gras zal altijd blijven groeien,
door scheuren van vergeten puin,
de bloesem laat de vrede bloeien,
als in de allereerste tuin.
Dan zullen bomen weeld’rig bloeien,
hun vruchten rijp en talrijk zijn,
De hemel juicht, vensters gaan open
Hij zal je eeuw’ge schuilplaats zijn.
Volgende artikel: twee minuten
Een barre weg naar Golgotha,
het kruis was veel te zwaar,
Jezus kon het niet meer dragen,
plots stond er een drager klaar,
het was Simon van Cyrene,
die het kruishout overnam,
droeg het allerlaatste stukje
van het hout uit Davids stam.
Wil je ook het kruis meedragen
van een mens die ‘t moeilijk heeft?
Sta dan op, ga in Zijn liefde,
volg Zijn voorbeeld, Jezus leeft!
Simon van Cyrene, veelal hoor je niet vel over hem met Pasen, hij is de man die werd gedwongen door de Romeinen om Jezus’ kruis te dragen, (Mattheüs 27:32, Marcus 15:21 en Lukas 23:26).
Een leugentje is snel gezaaid,
waarna het ijlings verder waait.
Vermenigvuldigt zich tot drie,
de haan die kraait zijn melodie.
Onjuistheid komt uit Petrus’ mond,
de waarheid wordt verdraaid,
verschrikt kijkt Petrus in het rond,
hij hoort een haan die kraait!
Dan denkt hij aan de woorden
die Jezus achterliet:
“Nog voor de haan zal kraaien,
zeg jij -‘ik ken hem niet’-“.
Handen heb je om te delen
van je spijzen, brood en vis.
Als je deelt, zul je ontvangen,
alles wat er nodig is.
Deel geen oogst met wrange vruchten,
maar deel vruchten van de geest.
zaai geloof en hoop èn liefde,
maar van ’t laatste ‘t allermeest.
De winter mag gaan slapen,
als ‘t voorjaar weer begint,
de takken breken open,
een nieuwe loot ontspringt.
Wat was dat zal eerst sterven,
een krachtig zaad staat op,
krijgt wortels na drie dagen,
nieuw leven in de knop.
De tijd is aangebroken,
van stilte… vastentijd,
Zijn licht wordt nu ontstoken,
brandt tot in eeuwigheid.
In felle kleuren
ontvouwt zich de regenboog
voor wie je mag zijn.
dichtvorm: haiku
Het kind, nog diep in mij gezeten,
wil huppelend door ‘t leven gaan,
het ene been dat wil niet weten,
waar ‘t andere zal blijven staan.
Met ogen dicht de tijd bedekken,
want ziende ben ik stekeblind,
de wekker zal de waarheid wekken,
het donker wijkt, de dag begint.
Het kind in mij zal weer herleven,
met open ogen, warme gloed,
vertrouwensvol naar liefde streven,
zó komt het Licht je tegemoet.
We dromen van een morgen
waar ‘t vredig is en goed
hier, tussen angst en onmacht
voedt liefde ons gemoed.
Open dichtader
sluit woorden aaneen
tot een open boek.
De zon komt op in ‘t oosten
straalt lichtend vol van hoop
Een nieuw jaar is ontloken
en neemt zijn eigen loop.
De dagen van verlangen
naar vrede, nieuw begin….
die hoop mag nooit vervagen,
hoop geeft het leven zin.
Schenk vriendschap en een glimlach,
in liefde aan elkaar,
dan wordt de wereld mooier
en vrede raakt de snaar.
De tijden zullen groeien
naar dagen… eindeloos,
waar liefde moge vloeien
en bloeien als een roos.
Maria voelt een windvlaag,
een vleugel die haar raakt,
zij hoort Gods eigen woorden,
haar meisjeshart ontwaakt.
De engel heeft gesproken
van ‘t Woord dat leven wekt,
Het kind dat zij zal dragen,
is door Gods Licht verwekt.
Nu straalt de nieuwe morgen
en hoop zweeft op de wind.
Eens zal de Vrede komen,
voor ieder mensenkind.
In liefde, hoop en vrede
kwam Hij, de morgenster,
Hij zal eens vrede brengen,
die dag is niet meer ver.
Ademtocht en levenswind,
mengt hoop en toekomst samen,
door liefde van het Vredeskind,
nieuw leven, eeuwig, amen
Wanneer wij stil naar binnen zien,
waar woorden niet meer zijn,
dan gloeit daar zacht dat Kind van Licht,
dat zegt: “Jij hoort bij Mij.”
Geen nacht zo diep, geen pijn zo zwaar,
dat Liefde ons verlaat,
want door dat Kind is Hij met ons —
in ‘t Licht dat eeuwig straalt.
Geruisloos daalt een engel neer
een stem, die zacht herhaalt:
“Er komt een kind, een nieuw begin,
het Licht dat nooit meer faalt.”
Geen kroon, geen macht, geen troon van goud,
maar warmte in de kou.
Een kind dat hoop laat ademen —
zijn troost omarmt jou .
En als het duister ons omsluit,
blijft ergens dat besef:
zolang het licht nog adem heeft,
is God niet weg, maar “mèt”.
Geruisloos daalt een engel neer
een stem, die zacht herhaalt:
“Er komt een kind, een nieuw begin,
het Licht dat nooit meer faalt.”
Geen kroon, geen macht, geen troon van goud,
maar warmte in de kou.
Een kind dat hoop laat ademen —
zijn troost omarmt jou .
En als het duister ons omsluit,
blijft ergens dat besef:
zolang het licht nog adem heeft,
is God niet weg, maar “mèt”.
Uit sprakeloze stilte
ontstaan ongesproken woorden
die in een wolk van gedachten
‘de zin’ van het bestaan vormen
‘t Is hoorbaar stil, wij komen samen,
de adem, bijna ademloos.
Nu is het tijd voor alle namen,
gekend, geliefd, zo eindeloos.
Mijn hart voelt aan als porselein,
kwetsbaar, verscheurd , verslagen.
In elk gemis wortelt er pijn,
laat Heer Uw troost mij dragen.
In zachte klanken klinkt jouw naam,
dwars door het duister heen,
In ‘t volle licht ben je bij Hem,
wij hadden jou te leen.
En schuilend bij de Naam der Namen
houdt Hij hen in Zijn trouwe hand
Zijn Licht schijnt door de hemelramen
van ‘t onbekende Vaderland.